ยิน
แม้เฉินเฉียงจะมาถึงแล้วเอาดาบมาจ่อฉิงเชินเอาไว้แล้ว ฉิงเชินที่ถูกอาวุธจ่อก็ไม่มีแม้แต่เจตนาที่ต้องการจะป้องกัน เธอมองไปที่เฉินเฉียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง
เฉินเฉียงในตอนนี้เองไม่กล้าที่จะสบตาฉิงเชินแม้แต่น้อย หัวใจของเขาในตอนนี้รู้สึกหนักอึ้ง เขากัดฟันแน่น ก่อนที่จะยกดาบขึ้นด้วยท่าวงกว้างและฟาดเข้าใส่ฉิงเชิน
แต่ก็นะ คำพูดของเฉินเฉียงได้ทำให้หลู่ฟางและพวกนั้นรู้ตัวมาแล้วก่อนหน้านี้
เมื่อเห็นว่าฉิงเชินตกอยู่ในอันตราย หลู่ฟางก็รีบวิ่งเข้ามาขวางไว้ เขาโยกลำตัวครึ่งบนไปด้านหลัง แล้วทำการเกร็งพลังที่ท้องและคำรามลั่นในทันที “ฮู่มมมมมมมม”
ราชสีห์คำราม
ด้วยทักษะที่ไม่เหมือนใครของหลู่ฟางนี้ เมื่อเฉินเฉียงนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาประลองกับหลู่ฟางและจดจำมันได้ฝังใจ แน่นอนว่าเขารู้ว่าทักษะนี้ของพี่ใหญ่เขานั้นทรงพลังขนาดไหน
เขาคำนวณแล้วว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเขานั้นตั้งพุ่งตรงมาช่วยฉิงเชินเอาไว้ หลังจากที่เขาพูดออกมาซะดังลั่นขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่คิดว่าศิษย์พี่ใหญ่ของตนเมื่อมาถึงก็จัดหนักให้เขาซะขนาดนี้เหมือนกัน
เฉินเฉียงในตอนนี้ที่ผละขึ้นไปอยู่บนอากาศแล้วด้วยกำลังที่เหลืออยู่ ก่อนที่จะมีคนมาเพิ่มแล้วทำให้เขานั้นหนีไปไม่ได้
ในตอนนี้เฉินเฉียงนั้นราวกับเรือน้อยที่กำลังลั่นฝ่าท้องทะเลที่บ้าคลั่งเผชิญโลกหล้าตามลำพัง
นั่นก็เพราะ ท่าราชสีห์คำรามนี้ไม่ใช้การโจมตีคลื่นเสียงเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
แต่มันยังส่งผลกระทบต
