่อการเต้นของหัวใจอย่างแรงกล้า
และด้วยแรงกระแทกนี้ส่งผลให้เขากระเด็นขึ้นฟ้าไป
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้กำลังอยู่บนอากาศ ได้โยนดาบในมือทิ้งไปและบินออกไปนับร้อยเมตรในขณะที่กอดหัวตัวเองแน่น เลือดได้ไหลรินออกมาจนลดลาดเข้ากับร่างของนายพลทักษะพิเศษหลายตนเลยทีเดียว
“ศิษย์พี่ใหญ่เฉินเฉียง”
ฉิงเชินที่เหตุการณ์ทั้งหมดได้กรีดร้องออกมา เธอต้องการพุ่งตามไปแต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยหลู่ฟาง
“คุณหนูเว่ย นี่ท่านพูดอะไรออกมา มนุษย์กลายพันธุ์ตนนั้นจะเป็นศิษย์น้องของข้าได้เช่นไร”
หลู่ฟางพูดออกมาในขณะที่กำลังฟาดฟันใส่นายพลทักษะพิเศษตนหนึ่งเพื่อเปิดทาง
ฉิงเชินเองก็นิ่งอึ้งไปอีกครั้งในทันทีเมื่อได้ยิน
มันก็จริง หากว่าคนคนนี้คือพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเธอล่ะก็ ด้วยสถานะของเขาแล้วจะไปมีที่อยู่ของเขาในเผ่าพันธุ์อีกได้ยังไง
นี่จะเป็นเธอเข้าใจผิดจริงๆงั้นเหรอ
แต่เมื่อมองไปที่ธนูดำที่เฉินเฉียงได้โยนทิ้งไว้แล้ว ฉิงเชินได้ยื่นมือไปเก็บมันไว้ในแหวนเก็บของของเธอ
ด้วยธนูดำอันนี้ เมื่อเธอออกจากเขตแดนจักรพรรดิไปแล้ว ทุกสิ่งจะกระจ่างเมื่อเธอได้พบพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเธอ
อีกฟากฝั่งหนึ่ง เมื่อจางหยวน กัวเหลียงและพวกเห็นเฉินเฉียงบาดเจ็บจากวิชาราชสีห์คำรามของหลู่ฟางก็ร้อนรนใจในทันใด
-ศิษย์น้องเล็กบาดเจ็บ พวกเราเอาไงดี-
กัวเหลียงส่งเสียงถามออกมาผ่านทางจิตวิญญาณในขณะที่ตอบโต้ศัตรู
หลังจากหันไปมองเฉินเฉียงที่กำลังจากไป เจิ้งยี่ได้ตอบทุกคนด้วยกา
