รส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณเช่นกัน –ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวข้าไปดูเอง-
หลังจากนั้น เจิ้งยี่ได้ทะยานขึ้นไปกลางอากาศ และไล่ตามเฉินเฉียงไปพลางตะโกนลั่น “รีบจัดการศัตรูที่นี่ซะ ส่วนไอ้เจ้านักล่านั่นข้าจะไปล่ามันเอง”
ไม่นานหลังจากเจิ้งยี่จากไป นายพลทักษะพิเศษทั้งหลายก็ตกตายสิ้น
หลังจากวิกฤตได้ผ่านพ้น ทุกคนที่กำลังเก็บกวาดสนามรบ เว่ยฉิงเชินก็ได้วิ่งเข้าไปหาคนในกองกำลังเทียนเว่ยในทันที
“จางหยวน กัปตันของเจ้าอยู่ไหน”
“ทำไมเขาไม่อยู่ที่นี่”
“ไม่ใช่ว่ากัปตันของพวกเราถูก….” หลางซานเอ๋อได้มีท่าทีไม่สบอารมณ์แล้วกำลังจะพูดอย่างดังลั่นเว่ยฉิงเชิน แต่เป็นจางหยวนได้เอามือปิดปากแล้วพูดออกมา
“คุณหนูเว่ย พวกเราแค่ผ่านทางมาแล้วมาพบเจอพวกเจ้าถูกโจมตีโดยบังเอิญเพียงเท่านั้น”
“ส่วนเรื่องกัปตันของพวกเรานั้น พวกเราต้องขอโทษด้วยจริงๆ แต่นับแต่พวกเราเข้ามาในนี้พวกเรายังไม่พบเจอกัปตันของเราเลยสักนิด เป็นไปได้ว่าผู้อาวุโสฮั่นจุยไม่ยอมให้กัปตันของพวกเราเข้ามาที่นี่”
“นั่นน่ะสิ ฮึ่ม ผู้อาวุโสฮั่นจุยนั้นรู้ทำไมเหมือนกันที่ราวกับจะหาเรื่องกัปตันของเราอยู่ตลอด นี่ทำแม้กระทั่งไม่ยอมให้กัปตันของพวกเราเข้ามาที่นี่”
เว่ยฉิงเชินเมื่อได้ยินก็สับสนในทันที
เป็นไปได้จริงหรือที่เธอนั้นจะเข้าใจผิด
เป็นไปได้งั้นเหรอ
นั่นสิ มนุษย์จะไปมีปีกแบบนั้นได้ยังไงกัน
ไหนจะเรื่องที่ศิษย์พี่เฉินเฉียงใช้ดาบดั้นเมฆ แต่มนุษย์กลายพันธุ์นั้นใช้กระบี่ยาว
