ษะพิเศษที่หนีขาดครึ่งได้ทัน
อย่างไรก็ตาม ได้มีนายพลทักษะพิเศษสองตนได้บินหนีขึ้นฟ้าไป และพุ่งตรงออกจากสนามรบไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงไม่ลังเลที่จะนำธนูดำออกมา
“อยากหนีเหรอ ถามนายท่านคนนี้หรือยัง”
หลังจากพูดจบ แสงของธนูสองดอกได้พุ่งตรงไปยังนายพลทักษะพิเศษสองตนในทันที
-พี่ใหญ่เฉินเฉียง…เหรอ-
เมื่อเห็นคันธนูสีดำสนิทของเฉินเฉียงแล้ว เว่ยฉิงเชินที่กำลังสู้อยู่นั้นก็ได้เบิกตามองเฉินเฉียงในทันใด
ธนูสีดำสนิทนี้แน่นอนว่าเธอย่อมคุ้นเคยดี
แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเฉียงถึงมีปีกสีเงินได้กัน
-ไม่ใช่ว่า….-
เว่ยฉิงเชินไม่กล้าที่จะคิดอีกต่อไป
ท่ามกลางสถานการณ์ที่ชุลมุน นายพลทักษะพิเศษขั้นกลางตนหนึ่งเห็นโอกาสนี้ก็ได้รอบโจมตีเว่ยฉิงเชินที่ไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายนี้
ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ เฉินเฉียงที่พึ่งฆ่านายพลทักษะพิเศษสองคนไปนั้น แล้วก็ได้หันไปเข่นฆ่าศัตรูอยู่เพียงเท่านั้น ทำตัวราวกับไม่รับรู้ว่าธนูสีดำของตนจะถูกพบเจอโดยเว่ยฉิงเชิน
เขานั้นไม่ต้องการให้ใครรับรู้อีกแล้วว่าเขานั้นได้เข้ามาเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้
หากไม่อย่างนั้นล่ะก็ ทั้งกองกำลังของเขาและตัวเขาเองคงตกอยู่ในอันตรายที่ใหญ่หลวง
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็ได้หันไปยังเว่ยฉิงเชิน และแสยะยิ้มออกมา
“ฮี่ฮี่ฮี่ นั่นไม่ใช่ลูกสาวของผู้การแห่งกองกำลังกันหนันไม่ใช่เหรอ ยอดอัจฉริยะสาวที่ชื่อเว่ยชิงเฉินสินะ นายท่านผู้นี้ ไม่สนใจที่จะเล่
