นกับสาวน้อยคนละเผ่าพันธุ์หรอกนะ เอาเป็นว่าส่งเจ้าไปก่อนแล้วกัน”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้หันธนูและขึ้นลูกธนูแสงไปที่เว่ยฉิงเชิน
“คุณหนูเว่ย ระวังตัว”
หลู่ฟางหน้าเปลี่ยนสีในทันทีเมื่อเห็น แต่เขาก็ไม่อาจพุ่งเข้าไปช่วยเว่ยฉิงเชินได้
เว่ยฉิงเชินที่ชะงักเพราะไม่คิดว่าเธอจะถูกคนที่คิดว่าเป็นพี่ใหญ่ของเธอจะคิดทำเรื่องแบบนี้ แต่ให้เห็นลูกธนูพุ่งมาที่เธอจริง เธอก็ทำได้เพียงแค่นิ่งอึ้งไปเท่านั้น
“อ๊ากกกกก”
เว่ยฉิงเชินได้หันหลังกลับไปดูเมื่อได้ยินเสียงนี้ มันเป็นเสียงของนายพลทักษะพิเศษที่ถูกยิงที่หัว โดยดาบของมันนั้นเกือบที่จะฟาดฟันบนหลังของเธอ
“ว้า….พลาดเป้าไปซะได้”
เฉินเฉียงได้ส่ายหัวไปมาพลางถอดถอนลมหายใจ ก่อนที่จะเก็บธนูเข้าไป
เมื่อเห็นว่าคนที่ลอบโจมตีเธอต้องตกตาย เว่ยฉิงเชินยิ่งมั่นใจ
ชายที่เรียกตนเองว่านักล่านั้นคือเฉินเฉียงอย่างแน่นอน
-พี่ใหญ่เฉินเฉียง ทำไมต้องโกหกข้าด้วย ข้าจดจำธนูสีดำในมือท่านได้นะ-
-แต่ทำไมกันล่ะ ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ แล้วไหนจะเรื่องปีกที่อยู่ข้างหลังนั่นอีก-
-ก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่เฉียวกังส่งข้อความมาว่าท่านเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ข้าคิดว่าเขาต้องการสร้างข่าวลือเพื่อทำลายท่าน แต่เมื่อเห็นท่านในตอนนี้แล้ว….-
เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของเว่ยฉิงเชินแล้ว เฉินเฉียงเองก็แทบจะใจสลายเหมือนกัน
เฉินเฉียงเองก็อายุสิบเก้าเข้าไปแล้ว ด้วยอายุขนาดนี้ การได้พบเจอสาวงามย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
