คิดพักหนึ่ง เฉินเฉียงได้หัวเราะออกมาด้วยท่าทางอย่างไม่มีเสียงและมองไปที่หลิวหมิงอย่างยั่วโทสะ
“หลิวหมิง นี่เจ้าสงสัยนายท่านคนนี้งั้น…..เหรอ”
“ข้า…ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เพียงแต่เรื่องของเว่ยฉิงเชินนี้เองก็เป็นภารกิจของพวกข้าที่ได้รับมาจากราชาฉินเว่ยด้วยเช่นกัน”
“หากนายท่านหลิวหลางไม่มีปัญญาทำอะไร โปรดถอยออกไปและมอบเรื่องนี้ให้กับเรา”
“ข้าเชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งของพวกข้านั้นถ้ายังกดดันพวกนางต่อไปล่ะก็นางย่อมต้องเหนื่อยล้า และเมื่อนั้นพวกเราจะใส่แผ่นแก่นพลังงานในหัวของนางในตอนนั้น”
“สมองหมู”
เฉินเฉียงตะโกนออกมาอีกครั้ง “นี่แสดงว่าพวกเจ้านั้นมีแต่วิธีการที่งี่เง่าสินะ”
“หลิวหมิง เจ้านั้นอยากจะเห็นนักใช่ไหมว่าข้านั้นทำอะไรได้”
“ดี นายท่านผู้นี้จะแสดงความสามารถออกมาให้เจ้าเห็นเป็นบุญตา”
