กางปีก จะมีคนเชื่อมันได้ยังไงกัน”
กัวเหลียงตั้งคำถามในทันที “เจ้าโง่ นี่เจ้าหมายความว่าจะให้รุ่นน้องของข้าซ่อนตัวไม่ให้มีคนเห็นตลอดสามปีได้ยังไงกัน”
“ไม่ไม่ไม่ ไม่มีทางเป็นแบบนั้น” หนอนหนังสือส่ายหน้าไปมาในทันที ก่อนที่จะชี้ไปที่หน้าของเฉินเฉียง “พี่กัว พี่อย่าได้ลืมไปว่ากัปตันนั้นสามารถแปลงโฉมได้ ตราบใดที่เขานั้นไม่เผยหน้าออกมา ไม่ใช้ดาบดั้นเมฆของเขา แล้วจะมีคนจดจำเขาได้ยังไง”
“ก็จริงนะ” เฉินเฉียงยิ้มและพูดออกมา “ความคิดของหลู่จี้นั้นข้าเห็นด้วยเลยทีเดียว ข้าเองก็พึ่งจะใช้ใบหน้านี้ในการพบเจอผู้คน”
“ต่อให้ออกไปนอกมิติจักรพรรดิแห่งนี้แล้วเฉียวกังยังต้องการจะหาเรื่องข้าอีก ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีใครจะเชื่อมันอีก”
“หลังจากคลายปมในใจของทุกคนได้แล้ว จางหยวนก็ได้นำธงพลของกองกำลังเทียนเว่ยออกมาและมอบให้กับเฉินเฉียงด้วยสองมืออีกครั้ง”
เฉินเฉียงก็ได้รับมันมา ก่อนที่จะพินิจพิจารณาธงสีดำผืนนี้อีกเล็กน้อยก่อนที่จะบังเกิดความรู้สึกที่หลากหลาย
แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่ได้รับมันไป
“นี่คือธงพลของพ่อของข้า ตัวข้า เฉินเฉียงนั้นมีความฝันที่จะนำธงพลนี้กลับไปยังอาณานิคมเขาหมาง และนำไปโบกสะบัดต่อหน้าปู่ซุนของข้าและบอกเขาว่าข้านั้นได้มันมาแล้ว”
“แต่ว่านะ จางหยวน ตอนนี้ข้านั้นยังรับมันไว้ไม่ได้จริงๆ”
“ข้ารู้ดีว่าในตอนนี้นั้น เจ้าเองก็ยังมีคำถามค้างคาใจมากมายที่ข้าเองก็ยังไม่อาจจะตอบพวกเจ้าได้หมด ต่อให้ข้าได้มั
