นไปในตอนนี้ก็ไม่อาจแสดงออกมายามประจันหน้ากับศัตรู”
“หากเป็นแบบนั้น ข้าสู้อยู่ของข้าคนเดียวยังจะดีซะกว่า”
“จางหยวน ข้าจะขอมอบให้เจ้าเก็บรักษาธงพลของเราไว้ที่เจ้า เจ้านั้นสามารถให้ข้าตอนที่เข้ากลับเข้ามาในกองกำลังอย่างเต็มตัวแล้วก็ยังได้”
“กัปตัน….ท่าน จะไม่ไปกับพวกเรา…เหรอ”
เฉินเฉียงยิ้มพลางส่ายหน้าไปมา “ในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ ข้าไม่อาจไปกับพวกเจ้าได้อย่างเปิดเผยอีกต่อไป”
“อย่างไรก็ตาม การทำงานของเรายังคงเหมือนเดิม ข้าจะคอยส่งข้อความบอกพวกเจ้า”
“เพียงแต่ข้าจะล่วงหน้าพวกเจ้าไปก่อนเท่านั้น”
หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ได้มองไปที่เจิ้งยี่
เจิ้งยี่ได้ก้มหัวของตนอย่างเศร้าเสียใจและพูดออกมา “ข้า….ขอโทษ”
“ไม่ เจิ้งยี่ เจ้าทำดีแล้ว เจ้าได้ฆ่าเสือหัวขาวด้วยตนเอง เจ้าได้ใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อพิสูจน์ตนเองให้กองกำลังเทียนเว่ยได้เห็น หากมีเจ้าอยู่ ข้าก็คงไม่จำเป็นต้องกังวล”
เฉินเฉียงได้ตบบ่าเจิ้งยี่ไปหนึ่งทีและพูดออกมา “พี่ชายทั้งหลาย เก็บกวาดสินสงครามซะ แล้วเราจะเดินหน้ากันต่อ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ใช้ย่างก้าวสวรรค์ทะยานขึ้นฟ้าและหายไปในชั่วพริบตา
ด้วยการนำทางของเฉินเฉียง ความเร็วของกองกำลังของเขานั้นกลับมาเป็นดังเดิมเหมือนก่อนหน้านี้
ในช่วงเวลาว่าง เฉินเฉียงยังคอยทำเม็ดยาบ่มเพาะมาให้กับเม่ยหลัวหลัน
หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ทุกคนได้ดูดซับแผ่นแก่นพลังงานที่เฉินเฉียงที่ให้มาอย่างต่อเนื่อง และนี่ทำ
