ทำให้เขานั้นตกตายในทันที
“เป็นอะไรไป ไม่กล้างั้นรึ” เฉินเฉียงได้ถลึงตาใส่จางหยวนและพูดออกมาอย่างยั่วยุ “จางหยวน คงไม่ใช่ว่าเพียงแค่เห็นว่ามนุษย์กลายพันธุ์เช่นข้าทำประโยชน์กับเจ้าเล็กๆน้อยถึงได้ไม่อยากจะลงมือหรอกนะ”
“หากเจ้าคิดอย่างนั้นจริงล่ะก็ ในอนาคต จะต้องมีมนุษย์ตกตายในมือข้าอีกมากมายเป็นแน่ นี่ได้เวลาที่เจ้านั้นจะได้ช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ไว้แล้ว”
“ข้าทำเอง”
คำพูดของเฉินเฉียงนั้นกลับไปกระตุ้นเจิ้งยี่ที่อยู่ข้างๆแทนเสียอย่างนั้น
“เฉินเฉียง เจ้าช่วยชีวิตข้า ข้า เจิ้งยี่ ย่อมซาบซึ้งไปทั้งหัวใจ แต่จะให้ข้านั้นปล่อยสัตว์ประหลาดที่ชั่วร้ายไปล่ะก็ ฝันไปเถอะ”
“แต่ไม่ต้องกังวลไปล่ะ ข้า เจิ้งยี่ขอสาบานว่าหลังจากเจ้าตายไปแล้ว ข้า เจิ้งยี่ จะติดตามไปรับใช้เจ้าเอง”
หลังจากพูดจบ เจิ้งยี่ได้ยื่นฝ่ามือไปที่หัวของเฉินเฉียง
