บทที่ 210 เขินอาย
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในความเป็นจริงแล้ว การที่ทั้งสองคนนั้นนั่งห่างออกไปรักษาแผลตัวเองจากกลุ่มกองกำลังของตนนี้แสดงให้เห็นว่าทั้งสองรู้ดีว่าเฉินเฉียงนั้นมาช่วยแต่ทั้งสองนั้นยังยอมรับในตัวเฉินเฉียงไม่ได้
-ศิษย์น้องเล็ก บอกข้าหน่อยสิว่าเจ้าไปเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ได้ยังไง- กัวเหลียงที่นั่งกินยารักษาแผลอยู่นั้นได้ส่งเสียงทางจิตวิญญาณถามเฉินเฉียง
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ฝืนยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินไปหาเขา
กัวเหลียงสะดุ้งในทันทีและถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง –ว่าไงศิษย์น้อง เจ้าเป็นแบบนี้ได้ยังไง นี่ไม่คิดจะบอกกันมั่งเรอะ แล้วไหนจะไอ้ปีกที่ไม่เหมือนใครนั่นอีก ไม่คิดจะบอกกันเลยรึไง-
เฉินเฉียงยังคงไม่ตอบอะไรออกมา เขาหยิบกระบี่ยาวออกมาจากแหวนแล้วโยนให้กัวเหลียง –ศิษย์พี่ ใช้กระบี่นี่ดีกว่า กระบี่ของท่านหมดสภาพไปแล้วล่ะ-
“ว่าฮ่าฮ่าฮ่า…” กัวเหลียงเปิดปากหัวเราะดังลั่นในทันที “กระบี่นี่ช่างคมนัก ศิษย์น้องเล็ก กระบี่เล่มนี้ช่างคมนัก เจ้าไปได้มันมาจากไหนกัน”
กัวเหลียงมีความสุขจนเผลอลืมส่งเสียงทางจิตวิญญาณและพูดออกมาอย่างดังลั่น จึงทำให้ทุกคนหันมามองในทันที
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงจึงได้นำอาวุธอีกแปดเล่มออกมาและมอบให้แก่ทุกคน
“ทุกคนควรจะเปลี่ยนอาวุธที่ใช้ซะ ข้าพึ่งจะฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์ได้ยี่สิบกว่าตน พวกเจ้ารับมันไว้ซะ”
“ฮึ่ม ข้าไม่ต้องการของจากไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์น่ารังเก
