ียจ”
จางหยวนได้โยนกระบี่ยาวที่เฉินเฉียงโยนมาก็ได้โยนกลับคืนไป
เฉินเฉียงเองก็เข้าใจเหตุผลที่จางหยวนทำแบบนี้
นั่นก็เพราะในตอนที่เขาเข้าสำนักเต่าดำไปนั้นเขาก็ได้รับรู้ว่า เหตุผลที่จางหยวนออกจากสำนักเต่าดำก่อนกำหนดนั้นเป็นเพราะพ่อของจางหยวนต้องตกตายด้วยมนุษย์กลายพันธุ์ในสนามรบ จุดนี้เป็นจุดที่คล้ายคลึงกับเจิ้งยี่อย่างมาก
และนี่เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้จางหยวนและเจิ้งยี่ไม่อาจยอมรับในตัวเฉินเฉียงได้
อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้จางหยวนกระด้างกระเดื่องในเรื่องนี้
“จางหยวน เจ้าเกลียดมนุษย์กลายพันธ์ุมากงั้นรึ แต่เจ้านั้นกลับไม่ยอมใช้อาวุธที่ทรงพลังในการจัดการพวกมันเนี่ยนะ อาวุธในมือของเจ้าจะใช้ฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์ได้สักกี่ตน ห้ะ”
หลังจากเฉินเฉียงได้พูดออกมา ก็ได้นำมาเชเต้ออกมาแล้วส่งให้หนี่เฟิง ก่อนที่จะนำสมุนไพรออกมาสองชนิดและคลุกเคล้าตำขยำในห่อผ้าและส่งให้กัวเหลียง
“ศิษย์พี่กัว ช่วยพี่หนี่เฟิงทายาก่อนสิ”
“ขอบคุณมากศิษย์น้องเล็ก” หนี่เฟิงได้รับมาเชเต้นี่มาและได้ถือว่ามันเป็นสมบัติประจำตัวของเธอไปแล้วและพูดออกมาด้วยความยินดี
ต่อมา เฉินเฉียงได้เดินไปหาเม่ยหลัวหลันและยื่นแผ่นแก่นพลังงานให้เธอ
“กัปตัน นี่คืออะไรน่ะ”
เม่ยหลัวหลันมองโยกตัวไปมาแบบเล่นใหญ่โตก่อนที่จะหยิบแผ่นแก่นพลังงานนี้ขึ้นมาส่องกันเป็นการใหญ่ และถามออกมาตามสัญชาตญาณ
ถึงแม้ว่าเธอนั้นจะยังคงสงสัยในสถานะของเฉินเฉียงอยู่ก็ตาม
