บทที่ 207 ขับไล่
“จางหยวน ไอ้ระยำ เจ้าพ่นอะไรออกมา”
“ศิษย์น้องของข้าจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ได้ยังไงกัน”
“เจ้ารู้หรือเปล่าว่ามีมนุษย์กลายพันธุ์ตกตายในมือเขาไปแล้วเท่าไหร่น่ะ ห้ะ”
“เป็นเพราะศิษย์น้องของข้าแย่งตำแหน่งของเจ้าไปใช่รึเปล่า เจ้าถึงได้ใส่ร้ายเขา”
กัวเหลียงได้ชี้หน้าด่าจางหยวนอย่างดังลั่น
และด้วยเสียงที่ดังลั่นนี่เองทำให้หลิวไฮ่รีบอธิบายให้กับจางหยวนในทันที “เพื่อนกัว เจ้าเข้าใจรองกัปตันผิดแล้ว”
“เจ้าลองมองดูที่ศพของเหยื่อทองคำตัวนี้สิ”
“ก่อนหน้านี้ตอนที่เหยี่ยวทองคำเกือบจะฆ่าข้ากับรองกัปตันได้นั้น เป็นกัปตันได้พุ่งเข้ามาช่วยพวกเราและฆ่าเหยียวทองคำตัวนี้
แต่เจ้ารู้รึเปล่า ตอนที่เขาฆ่ามันนั้น เขาใช้ปีคู่สีเงินที่มีความยาวนับสิบเมตรที่งอกมาจากกลางหลังของเขา”
“หากว่าเขาไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์จริงล่ะก็ แล้วเจ้าจะอธิบายปีกสีเงินบนหลังของเขาได้ยังไงกัน”
“ห้ะ ปีกสีเงิน”
เม่ยหลัวหลันใบหน้าเหยเกในทันทีและรีบถามออกมา “พี่หลิวไฮ่ ไม่ใช่ว่าท่านมองผิดหรอกนะ กัปตันจะไปมีปีกสีเงินได้ยังไงกัน”
“ข้าไม่สน” กัวเหลียงสลัดมือของตนไปด้านข้าง เชิงปฏิเสธอย่างแรงกล้า “จางหยวน เจ้าบอกว่าศิษย์น้องเล็กของข้านั้นช่วยเจ้าไว้”
“แล้วถ้าศิษย์น้องเล็กของข้าเป็นมนุษย์กลายพันธ์ุจริง เขาจะช่วยเจ้าไว้ทำซากอะไร”
“ยิ่งฟัง ข้า กัวเหลียงผู้นี้ก็ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่ มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้ว่าศิษย์น้องของข้าแปลกประห
