ห้เฉินเฉียงเก็บปีกของตนไป
ด้วยการที่ปีกสีเงินนี้เหมาะกับสู้กับคนหมู่มาก ด้วยการที่กองกำลังเทียนเว่ยมาถึง อีกทั้งมีเจิ้งยี่อยู่อีก หากว่าเฉินเฉียงยังคงใช้ปีกสีเงินต่อไปล่ะก็อาจจะไปโจมตีโดนคนอื่นได้
ยังดีที่จางหยวนและพวกนั้นมัวแต่เศร้าเสียใจจนทำให้สัตว์ประหลาดนั้นผ่านการเข่นฆ่าจากเฉินเฉียงไปเกินครึ่งแล้ว จนในที่สุด พวกมันก็ถูกกำจัด
หลังจบเรื่องเฉินเฉียงได้นำแหวนเก็บของเก็บซากของวานรยักษ์ เป็นตอนนี้ที่เขาสัมผัสได้ถึงสายลมแห่งการโจมตีจึงรบไปตามสัญชาตญาณ เป็นเจิ้งยี่ที่โจมตีเขาด้วยดาบทองคำ
“เจิ้งยี่ นี่เจ้าจะทำบ้าอะไรเนี่ย”
เจิ้งยี่ได้หยุดและสบถออกมา
“เฉินเฉียง เจ้าไม่ควรจะมาช่วยข้าเลย ตอนนี้ทุกคนก็เห็นแล้วว่าเจ้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ข้ายอมตายด้วยมือเจ้าเสียดีกว่า”
“ทุกคนเห็นปีกของเจ้าแล้ว แล้วเจ้าจะอธิบายยังไง”
“ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าปีกที่อยู่บนหลังเจ้านั้นคือสัญญาลักษณ์ของพวกมนุษย์กลายพันธุ์”
“เฉินเฉียง เจ้าช่วยชีวิตข้า ข้า เจิ้งยี่นั้นซาบซึ้งจริง แต่การจะหลุดออกจากการเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ชั่วร้ายนั้นตัวข้าคงทำได้เพียงฝัน”
“แต่ไม่ต้องห่วง ข้า เจิ้งยี่ ขอสาบาน หลังจากฆ่าเจ้าได้แล้ว ข้าจะตกตายตามเจ้าไป”
หลังจากพูดจบ เจิ้งยี่ก็ได้สะบัดดาบทองคำใส่เฉินเฉียงอีกครั้ง
นี่ทำให้เฉินเฉียงไม่มีทางเลอกทำได้เพียงกางปีกสีเงินออกไปโบยบินและลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า
เมื่อเห็นท่าทางที่ทั้งโกรธแค้นและเศร้าเสี
