นั่นก็เพราะในทันทีที่เว่ยฉิงเชินได้ยินคำพูดนี้ เขาเห็นว่าเธอนั้นเปลี่ยนจากท่าทีที่อยู่ในสภาพอดสูกลับกลายเป็นเอียงอายเสียอย่างนั้น
ฮั่นจุยได้เงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนที่จะชี้ไปที่เฉินเฉียงแล้วพูดออกไปด้วยเสียงอันดังลั่น “ทำไมเจ้าถึงชอบนาง”
แน่นอนว่าฮั่นจุยนั้นยังคงใช้เคลื่อนเสียงของเขาโจมตีอีกครั้ง
เพียงแค่คำแรกเฉินเฉียงก็พ่นเลือดออกมา
“กัปตัน”
เมื่อเห็นฉากนี้ เจิ้งยี่รีบยืนขึ้นมาที่หน้าเฉินเฉียง
แต่เพียงเขารับคำที่สองไป เขาก็พ่นเลือดออกมาอย่างหนักและทรุดลงไปเสียตรงนั้นพร้อมกับหมดสติไป
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงและเจิ้งยี่เจ็บหนัก เหล่าคนในกองกำลังเทียนเว่ยต่างก็มายืนขวางหน้าเฉินเฉียงเอาไว้
หลังจากสิ้นคำที่สอง ทุกคนในกองกำลังต่างก็ล้มพับลงไปกันหมด
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง”
ฉิงเชินในตอนนี้เมื่อเธอได้เห็นเหตุการณ์นี้แล้ว เธอรีบเข้าไปพยุงเฉินเฉียงและมองไปที่ฮั่นจุยอย่างดุดันและพูดออกมา
“ผู้อาวุโสฮั่น ท่านฆ่าพวกเราเสียดีกว่า”
