ขานั้นอยากจะเฉินเฉียงพูดอะไรบางอย่างออกมาเพื่อที่จะกระตุ้นให้ผู้อาวุโสฮั่นจุยฆ่าเขาเสียตรงนี้ซะ
ถึงเขานั้นจะไม่รู้ว่าผู้อาวุโสฮั่นจุยคนนี้คือใครก็ตาม
แต่เมื่อดูจากท่าทางของจ้าวลี่ เว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆที่เคารพเขามากขนาดนี้ เขาบอกได้เลยว่าคนคนนี้ย่อมไม่ธรรมดา
แต่เฉินเฉียงนั้นก็ยังทำตัวแข็งเป็นท่อนเหล็กแบบนี้โดยไม่สนใจว่าจะแพ้อีกเนี่ยนะ
ฮั่นจุยนั้นไม่คิดว่าเฉินเฉียงจะกล้ายอมรับออกมาตรงๆต่อหน้าเขา นี่ทำให้เขาบังเกิดรอยยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าชอบเว่ยฉิงเชินรึ”
คำพูดของฮั่นจุยนั้นสั้นจนแทบจะไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ มีเพียงผู้อาวุโสถงและผู้อาวุโสเทียเท่านั้นที่ส่ายหัวไปมาพลางถอดถอนลมหายใจ
และเป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้รู้สึกราวกับได้ก้าวเข้าไปยังขุมนรก
ทุกๆคำพูดของฮั่นจุยนั้นราวกับค้อนเหล็กทุบเข้าไปยังจิตใจเขา
ทุกๆครั้งที่เขาถูกทุบ เลือดในกายเขาราวกับจะร้อนระอุ ประหนึ่งดังตอบสนองแต่คำพูดของฮั่นจุยไปทุกขณะที่ได้ยิน
หลังจากคำพูดนี้ก็ได้บังเกิดเลือดไหลที่มุมปากของเฉินเฉียง
ถึงกระนั้น เฉินเฉียงก็ยังคิดจะก้าวเดินลงไปยังนรกหลุมนี้โดยตอบกลับไปอย่างเต็มปากเต็มคำ “ถูกต้อง”
เป็นตอนนี้ที่เว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆรับรู้แล้วว่าเฉินเฉียงนั้นบาดเจ็บสาหัส
“กัปตัน”
อย่างไรก็ตาม ฮั่นจุยไม่คิดจะปล่อยเฉินเฉียงไปง่ายๆอยู่แล้ว นั่นก็เพราะการที่เฉินเฉียงตอบออกมาแบบนี้ได้นั้นมันทำให้เขานั้นรู้สึกโดนคุกคามอย่างบอกไม่ถูก
