บทที่ 197 ฮั่นจุย
“ฮื้ม พี่ใหญ่เฉินเฉียง ทำไมพี่ไม่ศึกษามันดูล่ะ”
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังมองค่าสถานะของตนอย่างสุขใจนั้น เว่ยฉิงเชินได้มองไปยังมือที่ว่างเปล่าของเขาด้วยความประหลาดใจ เธอนึกไปเพียงว่าเฉินเฉียงเก็บแก่นวิญญาณไว้ในแหวนเก็บของเพียงเท่านั้น
“อ๊า โอ้…” เฉินเฉียงได้ยิ้มแหยๆออกและตอบออกไป “เอ่อ พอดีข้าเห็นว่าเรือมังกรบินค่อนข้างที่จะเร็วมาก อีกไม่นานก็หน้าจะถึงทางเข้าเขตแดนจักรพรรดิแล้ว ข้าเลยคิดว่าเมื่อไปถึงที่นั่นค่อยศึกษามันน่ะ เหะเหะเหะ”
เฉินเฉียงตอบและหัวเราะแห้งๆออกมา เขาเลือกที่จะปิดบังความจริงจากเว่ยฉิงเชินไว้ก่อน แต่กระนั้น คนในกองกำลังของเขาก็มาทำเสียแผนจนได้
“กัปตัน หากท่านยังไม่คิดดูก็ให้พวกเราศึกษาดูก่อนก็ได้นะ” หลางซานเอ๋อกัดฟันแล้วพูดออกมา ก่อนจะสะกิดกัวเหลียงให้ร่วมด้วย
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์น้อง ข้ารู้ว่ามันนั้นมีค่ามาก แต่เจ้าก็คงจะไม่เก็บมันไว้ศึกษาคนเดียวหรอกนะ”
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้มองกัวเหลียงและหลางซานเอ๋ออย่างตาเขียวปั๊ด
ในเหล่าคนของกองกำลังเทียนเว่ยทั้งสิบสามคนนี้ หลางซานเอ๋อและกัวเหลียงเป็นคนประเภทเดียวกัน ทั้งสองเป็นคนที่ขวานผ่าซาก ทำอะไรตามใจไม่อ่านสถานการณ์
แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะมาคุยเรื่องนี้นี่หว่า
จะให้เขาบอกออกไปว่าเผลอดูดซับออกไปเลยจะได้ยังไงกัน
หากว่าต้องถึงขั้นนั้นจริงๆล่ะก็ เขาก็ไม่แคล้วต้องโดนจับแก้ผ้าแก้ผ่อนเพื่อหาแก่นวิญญาณนี่เป็น
