บทที่ 196 ทักษะ
“พี่ชายทั้งหลาย นายพลหลินเองก็ได้บอกพวกเรามาก่อนหน้านี้แล้วว่าที่นั่นนั้นมีทั้งมนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดเข้าไปพร้อมกับพวกเรา”
“นี่หมายความว่าเมื่ออยู่ที่นั่น พวกเราต้องเผชิญหน้ากับการล่าสังหารและความตายอยู่บ่อยครั้ง”
“และหากพวกเรานั้นนำแก่นคริสตัลเข้าไปในนั้นมากมาย แต่เมื่อต้องผจญกับอันตราย พวกเรานั้นล้วนแล้วแต่ต้องคิดเรื่องไม่ให้ถูกสังหารเป็นเรื่องแรกไม่ใช่รึไงกัน”
“แต่หากทุกคนไม่มีแก่นคริสตัลในการบ่มเพาะ เพื่อที่จะอยู่รอด พวกเราก็ต้องทำเพียงได้แต่ฆ่าศัตรูเพียงเท่านั้น”
“นี่คือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงไม่คิดจะให้กองกำลังของเรานั้นมีแก่นคริสตัลเข้าไปมากมายอะไรนัก”
“ส่วนเตกีลานั้น หลังจากฆ่าศัตรูได้แล้วพวกเราย่อมเหนื่อยล้า และเตกีลานี้ได้ผลดีที่สุดในการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าที่ว่า”
หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง ทุกคนก็ได้เข้าใจในทันที
“กัปตัน พวกเราจะทำตามที่ท่านพูด พวกเราจะไม่หลงเหลือแก่นคริสตัลไว้แต่อย่างใด และใช้พวกมันซื้อเตกีลาให้หมด”
“ดี”
เฉินเฉียงได้ยืนขึ้นก่อนที่จะยกแก้วแล้วพูดออกมา “ทุกคนจงฟัง หลังจากเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดินั้น พวกเราต้องแยกจากกัน”
“ตอนที่ข้าไม่อยู่ในกองกำลัง ให้รองกัปตันจางหยวนเป็นพูดรวบรวมและคอยสั่งการคนอื่นๆ”
“เมื่อใดก็ตามที่พวกเรารวมกลุ่มกันได้ เขตแดนจักรพรรดินั้นจะกลายเป็นก้าวแรกที่เกรียงไกรของพวกเรา”
เฉินเฉียงได้นำแก่นคริสตัลนายพลระดับกล
