่วร้ายของคนจากตึกจอมพลภาคกลางในหน่วยองครักษ์ให้ทุกคนได้รับรู้ ข้าจะให้ท่านนายพลจ้าวมอบความเป็นธรรมให้พวกเรา”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้ป้องมือให้กับทุกคนที่กำลังดูเหตุการณ์นี้อยู่ด้านนอกแล้วพูดออกมา “นักรบทุกท่าน นับจากอดีต พวกเรานั้นไม่อาจเพิกเฉยต่อการกระทำอันเลวทรามแบบนี้เพียงเพราะเป็นคนกันเอง”
“เฉียวกังคนนี้ แม้ว่าจะมีความร่ำรวยล้นฟ้า แต่ไม่เพียงจะข่มเหงเหล่านักรบด้วยกันเองแล้ว เขานั้นยังสร้างความปั่นป่วนให้กับคนทั่วไป”
“เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยให้ผ่านเลยได้”
“หากทุกท่านคิดเช่นเดียวกับข้า พวกเราต้องไม่ยอมปล่อยให้คนแบบนี้ลอยนวล”
“ตราบใดที่ท่านมีใจที่ต้องการรักษาความเที่ยงธรรม ขอให้คนคนนั้น ติดตามข้าไปยังตึกจอมพลแห่งกันหนันเพียงเป็นพยานในการกระทำอันเลวทรามต่ำช้านี้ด้วย ไม่ทราบว่าทุกท่านคิดเห็นเป็นเช่นใด”
“ดี เฉินเฉียงพูดถูกต้อง พวกเราไม่อาจปล่อยคนแบบนี้ไปได้”
“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาท่านนายพลจ้าวกัน”
เมื่อเห็นท่าทางที่โกรธแค้นของทุกคนแล้ว เฉียวกังรับรู้ในทันทีว่าหากเข้าไม่รีบสงบเหตุในตอนนี้ นี่จะส่งผลต่อจ้าวลี่ และมันจะทำให้เรื่องราวแย่ยิ่งกว่าเดิม
เฉียวกังรีบเปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง “เฉินเฉียง มาพูดคุยกันก่อนสิ เจ้าเองก็มาที่นี่เพื่อซื้อกำไลสื่อสารไม่ใช่รึไงกัน เอาแบบนี้ดีกว่า ข้ายกพวกมันให้เจ้าเลยเอ้า”
เฉินเฉียงแสดงออกมาอย่างไม่เห็นด้วยในทันใด และพูดออกมา “ข้านั้นเป็นเพียงคนจน เจ้าไม่ต้องพู
