ดเรื่องนี้กับข้าจะดีซะกว่า”
“ตอนนี้คนที่ได้รับผลกระทบก็คือเจ้าของร้านที่ไม่ยอมความ แต่เจ้ากลับคิดจะยัดเงินให้กับข้าอีกเนี่ยนะ เจ้าอยากให้ข้าคืนคำพูดต่อหน้าคนที่ถูกรังแกรึยังไง”
-ฮี่ฮี่ฮี่ เจ้าของร้านเอ๋ย สิบล้านแก่นคริสตัลเลยนา-
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงในใจนี้ เจ้าของร้านก็พลันนึกถึงแก่นคริสตัลกองโตที่ส่องประกาย แล้วแบบนี้เขาจะยอมความได้ยังไง
“ท่านนายพล โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย”
เฉินเฉียงได้ในตอนนี้ได้มองเฉียวกังอย่างดูถูก ก่อนที่จะค่อยๆพยุงเจ้าของร้านและเตรียมที่จะเดินออกไป
“ช้าก่อน”
เฉียวกังในตอนนี้หน้าดำเสียยิ่งกว่าก้นหม้อ เขาเดินมาหาเฉินเฉียงด้วยใจที่ไม่อยาก และโยนแหวนที่มีแก่นคริสตัลกว่าสิบล้านให้ชายอ้วนเจ้าของร้าน
“เฉินเฉียง ฝากไว้ก่อนเถอะ”
เฉียวกังแสดงออกมาด้วยสายตาที่โกรธแค้น เขากัดฟันแน่นและมองเฉินเฉียงด้วยสายตาที่อาฆาต ก่อนที่จะหันหลังและเดินออกไป
องครักษ์ที่ตามเขามาก็ได้ตะโกนถามในทันที “กัปตันเฉียว แล้วกำไลสื่อสารพวกนี้ล่ะครับ”
เฉียวกังได้หันกลับมามองด้วยสายตาที่แค้นเคืองและพูดออกมาอย่างดุดัน “พังมันทิ้งซะ อย่าให้ไอ้พวกคนจนได้มันไปแม้แต่ชินเดียว”
เมื่อเห็นเฉียวกังจากไปพร้อมกับคนของเขาด้วยใบหน้าที่แพ้พ่าย พร้อมกับเสียงสาปแช่งของผู้คนที่มามุงดู
“จบแล้ว ป่านนี้แล้วพวกเรายังไม่ได้กำไลสื่อสารเลยสักอัน แล้วพวกเราจะเอาที่ไหนไปใช้ในมิติจักรพรรดิกันล่ะทีนี้”
“ไอ้ระยำเฉีย
