บทที่ 192 ใช้ปัญญาขจัดคนพาล
ถ้าเฉียวกังนั้นต้องจ่ายแก่นคริสตัลเท่ากับที่เฉินเฉียงเอ่ยขึ้นมาล่ะก็ ต่อให้เขาขายตัวยังไม่ได้มันมาเลยสักอัน
แต่คำพูดของผู้คนบางคนที่สงสัยที่เองทำให้เขานั้นนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้
“เฉินเฉียง นี่เจ้าคิดจะมาก่อกวนข้ารึไง”
เฉียวกังได้ผุดลุกขึ้นยืนในทันทีและมองไปที่เฉินเฉียงอย่างเขม็ง
“โฮ่ นี่มัน อันดับสี่ แห่งการประลองสี่สำนักที่ชื่อเฉียวกังไม่ใช่เหรอ” เฉินเฉียงแกล้งทำเป็นประหลาดใจก่อนที่จะชี้ไปที่เฉียวกังและหันไปถามเจิ้งยี่โดยเน้นไปที่อันดับสี่อย่างชัดถนัดถนี่
“ศิษย์พี่เจิ้ง ถึงแม้ว่าพวกเรานั้นจะเป็นอันดับหนึ่งและอันดับสองของการประลองแต่ก็ไม่เท่ากับเฉียวกังที่โชคดีมหาศาลเลยจริง”
เพียงแค่วันเดียวเขาก็สามารถมาซื้อของเหมาไปทั้งร้านหอสมบัติแห่งนี้ได้ ช่างร่ำรวยนัก
เฉียงกังได้เม้มปากไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “ตัวข้าคงไม่อาจเรียกว่าคนร่ำรวยได้หรอก ข้าแค่มีปัญญาซื้อกำไลสื่อสารทั้งหมดที่ทำพังไปนี่เพียงเท่านั้น”
“ก็ไม่เหมือนกับใครบางคนที่มีอันดับที่สูงกว่าแล้วยังมีปัญญามาซื้อของล้ำค่าได้โดยไม่สนเรื่องเป็นตายแม้แต่น้อย”
“หากดูจากเรื่องเงินแล้ว เข้าเชื่อว่าเป็นเจ้าต่างหากที่ซื้อของทั้งร้านหอสมบัติแห่งกันหนันแห่งนี้ได้”
“ตัวข้าต่างหากที่ทำตัวน่าขบขัน”
“เจ้าของร้าน ขอแสดงความยินดีด้วย ไม่แปลกใจเลยจริงๆที่เขานั้นกล้าทำลายของที่มูลค่ากว่าสิบล้านแก่นคริสตัลนายพลขั้นกลาง
