ออกมาในทันทีเมื่อได้ยิน
เฉินเฉียงเองก็ได้หันคอไปมาพลางดมกลิ่นไปทั่วแล้วถามออกมา “เจิ้งยี่ จางหยวน พวกเจ้าได้กลิ่นนั่นรึเปล่า”
“ครับ?” เจิ้งยี่และจางหยวนขานออกมาในเวลาเดียวกันอย่างสับสน
“ทำไมฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนอั้นตดไม่ไหวนะ แต่มันก็น่าแปลกอยู่นะ มันไม่เหม็นเลย อืมสงสัยว่าจะไม่ได้ปล่อยออกมาจากทางก้นซะล่ะมั้ง ”
หลางซานเอ๋อและเหรินหมิงผู้ซึ่งมีภูมิคุ้มกันด้านนี้ต่ำอยู่แล้ว เมื่อได้ยินแบบนี้ก็ได้หัวเราะออกมาอย่างท้องคับท้องแข็ง
เฉียวกังที่ได้ยินก็โกรธถึงขีดสุดและพูดออกมา “เฉินเฉียง กองกำลังของแกมันเล็กเพียงเท่านี้แล้วแกจะเอาอะไรมาสู้กับพวกเรากัน”
หลังจากพูดจบ เฉียวกังก็ได้นำแหวนที่มีแก่นคริสตัลห้าล้านออกมาวางไว้ต่อหน้าชายเจ้าของร้านร่างอ้วน
พวกมันคือแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางห้าล้านก้อน
ด้วยแก่นคริสตัลจำนวนเท่านี้ เพียงพอที่จะเหมาของในร้านนี้ได้ไปกว่าครึ่ง
คนรวยนี่ช่างทำตัวสมกับเป็นคนรวยจริงๆ
