ป็นปัญหา”
เจ้าของร้านยินดีในทันที
ด้วยการกระทำของเฉินเฉียงทำให้เขาได้เงินมาก้อนโต เขานั้นย่อมไม่มีปัญหาที่จะมอบกำไลสื่อสารให้เฉินเฉียงไปฟรีๆเป็นการตอบแทน
“พนักงาน ไปนำกำไลสื่อสารทั้งหมดในร้านออกมา ข้าจะให้แขกผู้ทรงเกียรติท่านนี้เลือกดู”
“ได้ครับ”
พนักงานรีบตอบรับอย่างเร็วรี่
“ช้าก่อน”
เฉียวกังที่มีท่าทีที่มืดครึ้มได้พูดออกมา “ไอ้อ้วนเจ้าของร้าน นับจากนี้ข้าจะซื้อกำไลสื่อสารทั้งหมดของร้านเจ้า”
เมื่อเจ้าของร้านได้ยินก็รีบหันไปหาเฉินเฉียงด้วยท่าทีอิดออด
นั่นก็เพราะไม่ว่ายังไงซะ เฉินเฉียงเองนั้นคือคนของผู้การแห่งกันหนัน หากท่านผู้การรู้เข้าล่ะก็ เขานั้นอาจจะเข้าหน้าเฉินเฉียงไม่ติดอีกต่อไป
แต่ในตอนนี้ เฉียวกังได้ยินดีที่จะจ่ายเงินก้อนโตเพื่อเหมากำไลสื่อสารทั้งหมด เขานั้นในฐานะนักธุรกิจย่อมต้องเห็นเงินมาก่อนส่งอื่นใด
และยิ่งไปกว่านั้นคือ เขามองๆดูแล้ว เฉียวกังผู้นี้มีเงินพอที่จะจ่าย
เมื่อเห็นท่าทางของเจ้าของร้านแล้ว เฉินเฉียงก็รีบยกมือไล่เจ้าของร้านในทันที “เจ้าของร้าน เจ้าเองเป็นคนค้าขายนา ข้านั้นย่อมไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากใจหรอก”
“ในเมื่อตอนนี้มีผู้ซื้อสองคน คนที่ให้เงินสูงกว่าย่อมได้มันไป”
“ในเมื่อโอกาสมาถึงแล้วเจ้าก็เอาออกมาให้หมดนั่นแหละ ใครให้แก่นคริสตัลมากกว่าก็ได้มันไป เฉียวกังและข้าเองจะเป็นคนเสนอราคา แล้วให้เจ้าเลือกคนใดคนหนึ่งไปก็พอ เจ้าคิดว่ายังไง”
เฉียวกังได้ระเบิดเสียงหัวเราะ
