กท่านผู้การไปเรื่องอะไรกัน”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้รึไงว่ากำไลสื่อสารของเจ้านั้นห่วยแตกแค่ไหน”
“เหอะ กำไลแบบนั้นเนี่ยนะสิบล้านแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลาง”
“แค่ข้าให้แกหมื่นเดียวก็บุญหัวแล้ว”
หลังจากพูดจบ เฉียวกังก็ได้นำแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางออกมาหมื่นนึงแล้วโยนให้เจ้าของร้าน
เมื่อเจ้าของร้านได้รับมาก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองอีกต่อไป เขาได้รีบหันไปขอโทษเฉินเฉียงในทันที “ท่านแขกผู้มีเกียรติ กับเรื่องนี้ข้าคิดว่าได้เท่านี้ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรแล้ว กลับร้านเล็กๆของข้านั้นคงไม่อาจจะต้านทานคนใหญ่คนโตของตึกจอมพลภาคกลางผู้นี้ได้”
“เพียงได้มาเท่านี้สำหรับข้าก็ดีพอแล้ว ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ”
หลังจากพูดจบเขาก็ได้เก็บกำไลสื่อสารเหล่านี้ไป
ความจริงแล้วกำไลพวกนี้ หากเขาขายจริงๆต่อให้รวมกันก็ยังได้เพียงสองพันเท่านั้นเพราะต้องลดราคาครึ่งหนึ่ง แต่ด้วยการพูดของเฉินเฉียงนั้นทำให้เขาได้รับมากว่าห้าเท่า นี่ทำให้เขาพึงพอใจแล้ว
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็รู้ในทันทีว่าเจ้าของร้านไม่ต้องการเล่นด้วยแล้ว ยังไงซะ คนทำธุรกิจเองก็ไม่ต้องการให้ตนเองต้องขึ้นโรงขึ้นศาลอยู่แล้ว
แต่เรื่องที่ว่าเฉียวกังคิดจะหาเรื่องกองกำลังเทียนเว่ยนั้น มีหรือที่เขาจะยอม
“เจ้าของร้าน ในเมื่อเจ้ายอมความในเรื่องนี้ข้าคงไม่ต้องพูดอะไรอีก”
“อย่างไรก็ตาม ความจริงแล้วที่ข้ามาที่นี่เพราะข้าต้องการซื้อกำไลสื่อสารให้เหล่าพี่ชายของข้า”
“นั่นไม่เ
