ี่จะเข้าไปยังเขตแดนจักรพรรดินั่นอีก”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่เจิ้ง ท่านลืมไปรึเปล่าว่าตอนที่ข้าเกือบจะพลาดท่าให้หลินฟานนั่นน่ะ องครักษ์หยานได้ออกมาช่วยข้าได้ทันเวลา”
“นั่นหมายความว่าเธอนั้นติดตามดูข้าตลอดเวลา และนี่ย่อมแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นรับรู้ว่าข้าพยายามเปิดโปงหลินฟานอยู่แล้ว”
“เอาจริงๆสำหรับเธอแล้วต่อให้บอกไปก็เท่านั้นเพราะเธอนั้นรู้อยู่แล้ว”
“ส่วนมิติจักรพรรดิอะไรนั่นบอกไปก็เท่านั้นแหละ”
“นั่นก็เพราะเท่าที่รู้มานั้น มิตินี้ไม่เพียงจะเปิดให้เผ่าพันธุ์ของเราเข้าไปได้เท่านั้น แม้แต่สัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์เองต่างก็รับรู้และเข้าไปในนั้นได้พร้อมๆกับพวกเรา”
“แล้วแบบนี้ท่านจะบอกว่ามันเป็นความลับได้ยังไงกัน”
“หรือจะให้พูดให้ถูกก็คือ ข้านั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยด้วยซ้ำ”
เจิ้งยี่ที่ได้ยินก็หมดคำพูดในทันที
หลังจากพูดเรื่องตลกขั้นเวลาออกมาแล้ว เฉินเฉียงก็ได้เปลี่ยนท่าทีและพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง “ศิษย์พี่เจิ้ง หากว่าองครักษ์หยานไม่มาที่นี่ล่ะก็ ข้าเองก็คงจะทำตามที่ท่านกล่าวมาและฆ่าเธอให้เร็วที่สุดหากได้พบเจอเธออีกครั้ง”
“แต่ในตอนนี้ ข้ารับรู้แล้วจริงๆว่าไม่ใช่ว่ามนุษย์กลายพันธุ์ทุกตนที่สมควรตาย และไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ทุกคนที่ควรจะมีชีวิตอยู่”
“งั้น…..เจ้าจะบอกว่าในอนาคต หากพวกเราได้พบเจอมนุษย์กลายพันธุ์พวกเราสมควรจะตรวจสอบให้ดีก่อนอย่างนั้นเหรอว่าสมควรจะฆ่าพวกมันหรือไม่”
“ไม่ เป็นแ
