บทที่ 314 คนดีแห่งนิกายกระบี่หยก?
ยอดเขาสูงสุดแห่งนิกายกระบี่หยก, ผาจี๋เทียน
ที่นี่คือสถานที่ปิดด่านบำเพ็ญเพียรของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินโดยแท้ การที่จวินจวินพำนักอยู่ ย่อมส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบผิดแผกไปจากทั่วไป ครั้นมองไกลออกไปยังให้ความรู้สึกประหนึ่งจะพุ่งทะลุสู่ฟากฟ้า
ขณะนั้น เหล่าเจินเหรินระดับวางรากฐานมากหน้าหลายตาต่างทยอยมารวมตัวกันที่นี่
ในหมู่ผู้มา ก็มีทั้งบรรพชนตระกูลอวิ๋น ซิ่วซินเจินเหริน แม้แต่เซี่ยวไห่เจินเหรินจากตระกูลหลี่แห่งก่านไห่ก็ยังมา ทว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่สบอารมณ์ต่อกันเท่าใดนัก
อีกไม่นาน หมู่คนก็หลั่งไหลเข้าสู่มหาศาลาภายใน
เบื้องหน้าสุดของมหาศาลา มีบุรุษผู้หนึ่งรูปลักษณ์เคร่งขรึมยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้าแผนที่ขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ซึ่งฉายภาพเขตแคว้นเจียงหนานอย่างเด่นชัด
บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์ดำ เครายาวรุงรัง ข้างเอวคล้องกระบี่ประจำตนซึ่งแลดูเรียบง่ายดั่งกระบี่โบราณจากสามัญโลก ไม่มีแสงพลังปราณใดปรากฏ บรรยากาศรอบกายเงียบเชียบไร้คลื่นพลัง พลันชวนให้นึกถึงนักดาบพเนจรซอมซ่อที่พบได้ทั่วไปในแว่นแคว้นมนุษย์ธรรมดา.
เขาเพียงยืนอยู่เช่นนั้น จ้องมองแผนที่บนผนังด้วยสมาธิแน่วแน่
และตรงมุมหนึ่งของแผนที่ ก็มีพื้นที่แห่งหนึ่งที่ถูกเขาทำสัญลักษณ์ไว้อย่างเด่นชัด มิใช่ที่ใดอื่น หากแต่เป็นแอ่งหลุมหมื่นศพซึ่งย่อมสื่อความหมายบางประการอย่างไม่ต้องเอื้อนเอ่ย
“ขอคารวะท่านเจินเห
