้นฟูของตนเอง แล้วจึงเดินไปหาเว่ยฉิงเชิน
“ฉิงเชิน ช่วยพี่ดูแลเธอแทนก่อนได้รึเปล่า”
เว่ยฉิงเชินที่เห็นท่าทางโศกเศร้าของเฉินเฉียงก็ได้รีบพยักหน้ารับในทันที “พี่ใหญ่เฉินเฉียงอย่าได้กังวลไป”
หลังจากพูดจบ เว่ยฉิงเชินก็ได้พยุงหยานเสวี่ยเข้าไปในเต้นใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเวทีของแขกผู้ทรงเกียรติ
เมื่อเห็นเป็นแบบนั้นแล้ว เฉินเฉียงจึงได้หันหลังกลับมามองเว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆด้วยท่าทางที่เมื่อทุกคนได้เห็นแล้วก็ยากที่จะอธิบายออกมา
“ท่านหว่ย ท่านผอ. พวกท่านคงจะมือคำถามมากมายที่จะใช่หรือไม่”
“หากเป็นเช่นนั้นจงถามมา และข้าจะตอบในทุกสิ่งที่ข้ารู้”
“เอ่อ….” เว่ยหยวนตี้มีท่าทีลังเลแต่ก็ถามออกมาก่อนเป็นคนแรก “หลานเฉินเฉียง ผู้หญิงที่ช่วยเจ้านั้นเป็นใครกัน”
“ข้าเรียกเธอว่าองครักษ์หยาน เธอเป็นองครักษ์ข้างกายของอาจารย์ข้าที่ถูกสั่งให้มาคุ้มกันข้าในยามที่ข้ามีภัย”
เฉินเฉียงเลือกที่จะโยนทุกสิ่งให้กับราชาสวรรค์และอุปโลกน์เขาว่าเป็นอาจารย์อีกคนหนึ่งของเขาในทันที
