่วยเขาอยู่มากมายหลายหน
แต่นี่ไม่ได้ส่งผลทำให้เฉินเฉียงนั้นคิดว่ามนุษย์กลายพันธุ์นั้นดูดีขึ้นมาแต่อย่างใด
แต่นี่เป็นความรู้สึกที่มีต่อตัวบุคคลเพียงเท่านั้น
และนี่ทำให้เขานั้นนึกเปรียบเทียบเรื่องหนึ่งขึ้นมา
จ้าวฮั่นและเขานั้นต่างก็เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยหัวใจ แต่ร่างกายของพวกเขาในตอนนี้ไม่ได้ต่างไปจากมนุษย์กลายพันธุ์
ต่อให้เขานั้นจะไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป แต่เขาเองก็ไม่อาจจะทนเห็นคนที่ดีต่อเขาต้องเจ็บปวดและยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาเป็นแบบนี้ไปได้
“หลานเฉินเฉียง หลานรู้จักคนคนนี้ด้วยรึ”
เว่ยหยวนตี้ที่พึ่งจะโจมตีออกไปนั้นเมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงที่มีในตอนนี้ก็รู้ดีในทันทีว่าตนได้โจมตีผิดคนไปแล้ว เขาจึงได้ถามออกมา
“ทำไมท่านต้องโจมตีด้วยเธอด้วย” เฉินเฉียงได้ตะโกนถามออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า
“เฉินเฉียง อย่าได้เสียมารยาทกับท่านเว่ย” เฉียนฝู่ได้รีบออกมาห้ามปรามเขาในทันที “คนคนนี้เป็นเพียงแม้จะเป็นเพียงระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงแต่กลับสามารถทะลวงเข้ามาในมิติประลองที่สร้างขึ้นมาด้วยท่านเว่ยได้ นี่จึงทำให้พวกเราต่างก็ร้อนรน”
“แถมในตอนนั้นมันฉุกละหุกจนพวกเราไม่สามารถแยกมิตรและศัตรูออกจากกันได้จริงๆ พวกเราทำได้เพียงโจมตีก่อนแล้วค่อยถามทีหลังเพราะไม่รู้ว่าเธอโจมตีใครระหว่างเจ้าหรือหลินฟาน”
เฉินเฉียงได้อุ้มร่างของหยานเสวี่ยไว้ในอ้อมแขนกลับไปยังลานที่นั่งของเหล่าผู้ทรงเกียรติ ก่อนที่จะป้อนเม็ดยาฟื
