ป
เฉินเฉียงที่ฟื้นคืนสติได้ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าหลินฟานบาดเจ็บ เขาได้ใช้ทำษะเคลื่อนย้ายพริบตา และนี่ทำให้เขานั้นสามารถเคลื่อนไหวได้ราวกับสายฟ้าฟาดทะลวงผ่านร่างกายของหลินฟานไป
หลินฟานตกตายในทันที
อย่างไรก็ตาม เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงสังเกตเห็นว่าเว่ยหยวนตี้และผอ.ทั้งสี่กำลังพุ่งตรงมาหาเขา
นี่ทำให้ใบหน้าของเขาถอดสีในทันที
-นี่เป็นเพราะเขาเผลอเผยตัวไปรึไงกันถึงได้แห่กันมาขนาดนี้เนี่ย-
อย่างไรก็ตาม เพียงชั่วพริบตา เฉินเฉียงพบว่าเว่ยหยวนตี้และคนอื่นๆไม่ได้มุ่งมาที่เขา
หากว่าพวกเขาทั้งหกโจมตีมาพร้อมกัน เขาก็สมควรจะตกตายไปแล้ว
“อ๊า”
เสียงร้องโหยหวนที่ฟังดูเย้ายวนได้ดังลั่นขึ้นมาและมีบางสิ่งที่ดูอรชรอ้อนแอ้นได้ร่วงลงมาจากฟ้าราวกับลูกธนูที่ถูกยิงร่วงกลางอากาศ
เป็นตอนนี้ที่เขารับรู้ได้แล้วว่าคนที่ช่วยเขาไว้ในครั้งนี้คือองครักษ์แห่งราชาสวรรค์ หยานเสวี่ย
“องครักษ์หยาน”
เฉินเฉียงตะโกนดังลั่นก่อนจะใช้ก้าวย่างสวรรค์พุ่งขึ้นไปรับหยานเสวี่ยที่สิ้นสติเอาไว้อยู่ในอ้อมแขน
เฉินเฉียงแสดงออกมาด้วยความเสียใจบนใบหน้าก่อนที่จะใช้มือปัดเอาผ้าบังหน้าของเธอออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับกระดาษทองคำของเธอ นี่ทำให้เขานั้นบังเกิดความรู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
ถึงแม้องครักษ์หยานและราชาสวรรค์นั้นทั้งสองจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ก็ตาม แต่มาถึงตอนนี้แล้วทั้งสองยังไม่เคยคิดร้ายกับเขาอย่างเป็นจริงเป็นจัง แถมยังช
