นเป็นแบบนี้ เฉินเฉียงไม่มีทางเลือกทำได้เพียงแค่เก็บธนูดำและรับมีกับหลินฟานด้วยมือเปล่า
เมื่อเห็นแสงสว่างในมือของหลินฟาน เฉินเฉียงได้หัวเราะออกมา “หลินฟาน อย่ามาเล่นลูกไม้ซะจะดีกว่า”
“เจ้าอย่าได้ลืมไปว่าที่ด้านนอกมิติประลองแห่งนี้มีระดับราชาอยู่นับสิบ”
“หากพวกนั้นเป็นแผ่นแก่นพลังงานของเจ้าล่ะก็เจ้าต้องตายแน่นอน”
“อ้อ แล้วก็ไอ้ดาบทองคำของเจ้าที่อยู่ในแหวนนั่นด้วยล่ะ ข้าแค่มองมันแวบเดียวก็รู้ได้เลยว่าดาบเล่นนั้นหลอมสร้างโดยมนุษย์กลายพันธุ์”
“ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าก็ลองดูได้นะ ข้าบอกได้อย่างเต็มปากเลยว่าทันทีที่เจ้าเอาออกมา เจ้าจะต้องตกเป็นเป้าหมายของเหล่าราชาข้างนอกนั่นในทันที”
แน่นอนว่าหลังจากโดนเฉินเฉียงรู้ทันแล้ว หลินฟานก็ไม่กล้าที่จะทำตัวอวดฉลาดแต่อย่างใด เขาลอบเก็บแผ่นแก่นพลังงานชิ้นสุดท้ายและได้นำดาบธรรมดาออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า หลินฟาน เจ้าจะสู้ด้วยดาบนั่นจริงเรอะ”
หลังจากหลุดออกมาจากการโจมตีได้ เฉินเฉียงได้นำดาบดั้นเมฆออกมาและกวัดแกว่งควงดาบไปมาอย่างภูมิอกภูมิใจและเอ่ยชมดาบนี้อย่างหมดใจ “หลินฟาน ข้านั้นไม่ค่อยเห็นด้วยที่เจ้าว่าพวกมนุษย์กลายพันธุ์แบบเจ้านั้นจะทรงพลังมากกว่ามนุษย์อยู่หลายด้านหรอกนะ แต่อย่างน้อยๆข้านั้นยอมรับจริงๆว่าทักษะหลอมอาวุธของพวกเจ้านั้นสุดยอดจนน่าตื่นตา”
“ลองดูความเงางามของมันนี่สิ ไหนจะความคมที่วิบวับนี่อีก”
เมื่อเห็นดาบดั้นเมฆในมือเฉินเฉียงแล้ว หลินฟานถึงกับส
