บทที่ 171 ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้
“ท่านพ่อ นั่นคือวิธีที่เฉินเฉียงคิดจะใช้ในการทะลวงขั้นเหรอคะ”
เว่ยฉิงเชินที่ยืนดูอยู่ข้างเว่ยหยวนตี้นั้นได้มองการต่อสู้ของทั้งสองคนโดยไม่กะพริบตา และเป็นตอนนี้ที่เธอได้เห็นว่าเฉินเฉียงนั้นมีออร่าที่ทรงพลังได้ปรากฏ นี่ทำให้เธอนั้นทั้งประหลาดใจและมีความสุข
เว่ยหยวนตี้ได้แสดงท่าทางที่เคร่งขรึมและพูดออกมา “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”
“อย่างไรก็ตาม หากว่าอยู่ในการต่อสู้แบบนี้แล้วเขานั้นทะลวงขั้นการบ่มเพาะในช่วงเวลาแบบนี้ล่ะก็ ยามที่เขาทะลวงได้สำเร็จ”
“ยามนั้นเฉินเฉียงสมควรจะต้องตกตาย”
“หากว่าเขานั้นทะลวงขั้นในระหว่างการต่อสู้ล่ะก็ เขาจะไม่มีโอกาสที่จะได้ดูดซับพลังสายเลือดเข้าสู่จุดชีพจร พลังสายเลือดในจุดชีพจรเองก็จะถูกดึงไปเกินกว่าครึ่งในทันทีเมื่อจุดใหม่ได้เปิด ด้วยเหตุนี้ร่างกายของเขาน่าจะรับไม่ไหว”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือพวกเขานั้นสู้กันมาได้กว่าครึ่งวันแล้วแต่ร่างกายของหลินฟานยังดูมีแรงเหลืออยู่เลย หากว่าเฉินเฉียงจะใช้วิธีการนั้นในการทะลวงขั้นจริงล่ะก็ เขานั้นจะมีโอกาสเติมเต็มพลังสายเลือดอยู่ได้ยังไง”
“หลินฟานนั้นย่อมรับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดีและต้องไม่ยอมให้เขานั้นมีโอกาสให้เฉินเฉียงได้เติมพลังงานสายเลือดอย่างแน่นอน”
“ท่านพ่อ นี่จะไม่ได้หมายความว่าเฉินเฉียงต้องตกตายไปจริงๆหรอกเหรอคะ” เว่ยฉิงเชินถามออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและเศร้าหมอง “พ่อ ท่านพอจะคิดหา
