งก็ไม่โทษเจ้าหรอก ยังไงซะเจ้านั้นก็ทำดีที่สุดแล้ว”
“ไม่ มันไม่ใช่อย่างนั้น”
เว่ยฉิงเชินได้ร้องไห้ออกมาพลางส่ายหัวไปมาอย่างรวดเร็ว นี่แสดงให้เห็นว่าจิตใจของเธอไม่เสถียรอย่างมาก
“ฉิงเชิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เป็นตอนนี้ที่เว่ยหยวนตี้รู้สึกผิดสังเกตในอาการของลูกสาวตนและรีบถามออกมา
“ท่านพ่อ ผอ.หลิว ท่านรู้หรือไม่ว่าใครกันที่ทำให้ข้าหมดสิทธิ์ในการประลองครั้งนี้และได้แต้มคะแนนกว่าสามหมื่นแต้มของข้าไป”
“ใครกัน”
“ใช่…น่าจะใช่…..ต้องใช่แน่แน่” เว่ยฉิงเชินคิดอย่างหนักจนกัดฟันแน่นก่อนที่จะพูดออกมาหลังจากมั่นใจถึงความเป็นไปได้นี้ “เป็นพี่ใหญ่เฉินเฉียง”
“ห้ะ เป็นไปได้ยังไงกัน” เว่ยหยวนตีที่ได้ยินก็มีท่าทีเปลี่ยนไปในทันที “ฉิงเชิน ลูกเข้าใจผิดรึเปล่า ด้วยนิสัยของเฉินเฉียงนั่นทำให้ยากที่จะเชื่อนะว่าเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้”
“ไม่ค่ะท่านพ่อ ข้ามั่นใจว่าเป็นพี่ใหญ่เฉินเฉียง” เว่ยฉิงเชินได้ปาดน้ำตาก่อนที่จะพูดต่อ “ถึงแม้เขานั้นจะมีใบหน้าที่แตกต่าง แต่ทั้งน้ำเสียง ทักษะ ท่าท้าว การโจมตี ไหนจะดาบดั้นเมฆในมือนั่นอีก”
“ข้ามั่นใจว่าเป็นเขา”
ที่ข้างๆกันนั้น ผอ.สำนักมังกรอาชูร่าหรือก็คือซุนไคที่ได้ยินคำพูดของเว่ยฉิงเชินก็รีบถามออกมา “เว่ยฉิงเชิน เจ้าบอกว่าชายคนนั้นที่โจมตีเจ้านั้นมีรูปลักษณ์อื่นที่ไม่ใช่เฉินเฉียงงั้นรึ”
“ใช่ค่ะ”
“ข้าว่าเป็นเฉินเฉียงนั่นแหละ” ซุนไคพูดพร้อมชี้ไปยังหน้าจอที่แสดงอันดับและพูดออกมา
