แม้ว่าเขานั้นจะพบแล้วว่ามีใครบางคนติดตามเขาแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
แต่ไม่คิดหวังว่าในที่สุดแล้ว เขาก็ได้พบกับเว่ยฉิงเชินอย่างคาดไม่ถึง
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
ที่ระยะทางห่างจากเว่ยฉิงเชินไปร้อยเมตร หลินฟานหัวเราะออกมาอย่างหมดหัวใจ
เว่ยฉิงเชินนั้นไม่ได้เห็นหลินฟานอยู่ในสายตา เพราะว่าเธอนั้นมีระดับการบ่มเพาะที่มากกว่า
“หลินฟาน เจ้านั้นสมควรจะมีแต้มคะแนนอยู่มากโขเลยสินะ” เว่ยฉินเชิงได้เล่นผ้าไหมแดงในมือไปมาในขณะที่จ้องมองไปยังหลินฟานอย่างมีนัย พลางปลดปล่อยเกราะพลังงานสีฟ้าออกมาเคลือบร่างกายและปล่อยให้มันหมุนวนไปรอบตัว
“โฮ่… นายพลวิญญาณขั้นสูงงั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่มีร่างกายกระจ่างจิต ฮ่าฮ่าฮ่า ต่อให้ได้เจ้ามาคนเดียวก็เพียงพอที่จะทดแทนคนอื่นได้จนหมดแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อเห็นระดับการบ่มเพาะของเว่ยฉิงเชินที่แสดงให้ดูนั้น ไม่เพียงหลินฟานจะไม่รู้สึกกลัว เขานั้นกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งและมากขึ้นเรื่อยๆตามระดับ
