บทที่ 162 เจิ้งยี่โดนโจมตี
หลินฟานที่พึ่งจะวิ่งออกไปนั้นได้รีบหันหลังกลับและมายังจุดที่ชุนเต๋ากรีดร้อง
อย่างไรก็ตาม หลังจากโจมตีเสร็จ เฉินเฉียงได้ดำดินลงไปพร้อมกับปกปิดร่องรอยและเฝ้าตรวจสอบหลินฟาน
ความจริงแล้วเขานั้นต้องการที่จะไล่ทั้งชุนเต๋าและฟางยี่ออกจากมิติประลองไปทั้งคู่
คิดไม่ถึงว่าฟางยี่เมื่อได้ยินเสียงร้อง เธอเพียงแค่หันมามองและยิ้มออกมาอย่างสะใจและไม่คิดจะตามเสียงไปดูแต่อย่างใด และมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เธอไปก่อนหน้านี้
ในเมื่อชุนเต๋าไม่ได้อยู่แล้ว เธอจะมีโอกาสสร้างผลงานกับหลินฟานได้อย่างเต็มที่
ส่วนหลินฟานนั้น เฉินเฉียงนั้นลอบดำดินตามไปอย่างคิดๆ
หากว่าหมอนี่เจอตัวเว่ยฉิงเชินละก็จะต้องเร่งลงมืออย่างแน่นอน
เฉินเฉียงไม่มีทางยอมแล้วเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด
เขาเชื่อว่าหากเขานั้นใช้ทุกอย่างที่มี เขาสามารถจัดการหลินฟานได้แน่นอน
แต่ว่าที่นี่เป็นเพียงมิติเสมือนเท่านั้น เขาไม่สามารถฆ่าหลินฟานได้จริงๆ กลับกัน นี่จะกลายเป็นโอกาสที่หลินฟานจะหนีไปได้แทน
แทนที่จะปล่อยให้เป็นแบบนั้น เขาต้องติดตามและคอยทำลายแผนการให้หมดจะดีซะกว่า
หลินฟานได้มองไปรอบๆก่อนที่จะเห็นแอ่งเลือดและหายไปในเวลาไม่นาน นี่ทำให้เขานั้นถอดถอนลมหายใจออกมายาวๆ
นั่นก็เพราะ หากว่าเลือดบนพื้นไม่หายไป นี่แสดงว่าชุนเต๋านั้นตกตายโดยสัตว์ประหลาด
แต่เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็มั่นใจว่าคงจะเป็นฝีมือศิษย์บางคน
ส่วนคนที่ฆ่าเธอนั้น เ
