แต่นั่นไม่ได้ส่งผลต่อระบบบันทึกภาพของกำไรแต่อย่างใด
หลังจากติดตามไปอีกครึ่งเดือน เฉินเฉียงในที่สุดก็ได้เห็นภาพการลงมือของหลินฟานและชุนเต๋าในที่สุด
“ฟางยี่”
ชุนเต๋าได้ว่ามาด้วยท่าทางตื่นเต้นยินดีพร้อมกับมีหญิงสาวที่งดงามนางหนึ่งถูกลากติดมือมาด้วย
“ชุนเต๋า นี่คือศิษย์พี่หลินฟานแห่งสำนักเสือขาวไม่ใช่เหรอ ทำไมท่านถึงร่วมมือกันได้ล่ะ”
ฟางยี่ที่ในตอนนี้ได้เดินมาข้างๆหลินฟานด้วยท่าทีกระมิดกระเมี้ยนเหนียมอายนั้นได้ลอบมองใบหน้าที่หล่อเหลาของหลินฟานอยู่หลายคราพร้อมหัวใจที่เต้นไม่เป็นซ่ำ
“ชุนเต๋า ไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้านั้นจะได้สนิทชิดเชื้อกับหนุ่มหล่อเช่นนี้ได้ ข้าอิจฉาเจ้านัก”
“พี่ฟางยี่ ข้านั้นไม่ได้มีโชคชะตาที่ดีอะไรขนาดนั้นหรอกน่า” เธอพูดออกมาแต่ท่าทางของเธอนั้นมองเพื่อนสาวคนสนิทด้วยหัวใจที่เย็นชาและพูดออกมา “พี่ฟางยี่ เจ้าเองก็รู้ว่าตงเจี๋ยนของข้านั้นตกตายไปแล้ว แต่กระนั้นข้าก็ยังมีเขาอยู่ในใจ”
“แต่กับศิษย์พี่หลินฟานนี่ข้าคิดว่าเขานั้นเหมาะกับท่านมากกว่าน้า”
“เป็นไงล่ะ พี่ฟางยี่ เพื่อนชายที่ข้าคิดจะแนะนำท่านให้รู้จัก ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ….”
ฟางยี่ที่เหนียมอายได้เงยหน้ามามองสุดยอดอัจฉริยะผู้หาญกล้าแห่งสำนักเสือขาวที่อยู่ตรงหน้า ก็หน้าแดงเสียยิ่งกว่าเดิม
เมื่อชุนเต๋าได้เห็นฉากนี้ก็อดไม่ได้ที่จะลอบสาปแช่งในใจ พร้อมกับดวงตาที่ฉายแววอำมหิต
“ศิษย์พี่หลินฟาน ท่านคิดว่ายังไง”
หลังจากพูดจบ ชุนเต๋าก
