บทที่ 159 ทรยศ
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะไม่ชอบคนอย่างชุนเต๋า แต่เขารังเกียจคนที่ข่มเหงคนอื่นอย่างหลินฟานมากกว่า
ยิ่งไปกว่านั้นคือนี่ทำให้เขานั้นนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่อาณานิคมเขาอูฐ
เมื่อเห็นเป็นเช่นนี้ เฉินเฉียงได้ลอบนำเอาแหวนมิติอันหนึ่งออกมา ตราบใดที่หลินฟานพยายามจะฆ่าเขา เขาจะใช้ของในนี้หยุดหลินฟานไว้ได้
แน่นอนว่าหลังจากที่เห็นผู้ติดตามทั้งสี่ถูกส่งออกไปจากมิติประลองอย่างง่ายดาย นี่ทำให้ชุนเต๋าน้อยนึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ
เธอได้ใช้มือซ้ายกุมแขนที่ขาด พร้อมใบหน้าที่ซีดเผือด เพื่อต้องการให้หลุดพ้นออกมาจากสถานการณ์ เธอจึงได้ตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัว “หลินฟาน นี่เจ้ากล้าทำร้ายข้า หลังจากกลับไปแล้วข้าจะให้พ่อของข้าจัดการเจ้าซะ”
“เมื่อถึงตอนนั้น แม้แต่ผอ.สำนักเสือขาวก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
หลินฟานที่กำลังเดินเข้าไปชุนเต๋านั้นก็ทำท่าตกใจเมื่อได้ยิน ก่อนที่จะส่ายหัวไปมาและพูดตอบไป “เจ้าชื่อว่าชุนเต๋าสินะ”
“ช่างเป็นชื่อที่ดีอะไรเช่นนี้”
“อย่างไรก็ตาม ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้กับใครอย่างแน่นอน”
“นี่เจ้ายังคิดไม่ออกอีกหรือว่าทำไมข้านั้นถึงทำเพียงตัดมือขวาที่สวมแหวนของเจ้าไว้”
“เจ้าคิดไม่ออกจริงหรือว่าทำไม”
เฉินเฉียงที่เตรียมตัวโจมตีออกไปนั้น ในตอนนี้เขาได้ลดหัวตัวเองลงอีกครั้ง นั่นก็เพราะว่าเขานั้นไม่เห็นร่องรอยความคิดชั่วร้ายในแววตาของหลินฟาน
นี่มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกเกิน
