ไป เป็นไปได้ว่าทั้งสองอาจจะเกลียดชังกัน และหลินฟานต้องการสะสางก่อนที่เธอจะถูกส่งออกจากมิติประลองนี้ไป
ก็ไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่ว่าทำไมเขานั้นได้ตัดมือของชุนเต๋าทิ้งไป นั่นก็เพราะเพื่อป้องกันไม่ให้เธอล้วงเข้าไปกดปุ่มหนีฉุกเฉินที่อยู่บนบัตรประจำตัวในแหวนมิติได้
ชุนเต๋าเองในที่สุดก็เข้าใจ หลินฟานเองดูเหมือนว่าไม่ได้คิดเรื่องอย่างว่ากับเธอ เธอจึงรีบพูดออกมา “หลินฟาน เจ้าต้องการคะแนนของข้าสินะ”
“ไม่มีปัญหา เจ้าเอาพวกไปได้หมดเลย ตราบใดที่เจ้าไปข้าจะไปเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
หลังจากพูดจบ เลือดที่บังเกิดมาจากแขนของเธอที่ขาดก็ได้เริ่มไหลริน พร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน
“เจ้าอยากจะจากไปรึ”
ชุนเต๋าได้แสดงท่าทางที่แสดงออกถึงความอับอายและพยักหน้ารับ “ศิษย์พี่หลินฟาน โปรดทำตามคำขอของข้า”
หลินฟานเดินตรงมาที่ชุนเต๋าก่อนที่จะกระดิกนิ้วไปมาซ้ายขวาพลางส่ายหัวและพูดออกมา “ไม่ ถ้ายอมปล่อยเจ้าไปเลยข้าก็เสียเวลาเปล่าน่ะสิ”
เมื่อเห็นว่าหลินฟานไม่ยินยอม ชุนเต๋าก็ได้พูดออกมาอย่างโกรธเคือง “หลินฟาน นี่เจ้าจะเอายังไงกันแน่”
“เจ้าไม่รู้รึไงว่านี่เป็นเพียงมิติจำลอง”
“ต่อให้เจ้าต้องการจะฆ่าข้า เจ้าก็ทำไม่ได้อยู่ดี”
“อย่างมากข้าก็ใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าได้สามเดือนเท่านั้น เมื่อถึงเวลาข้ากลับออกไปได้อีกอยู่ดี”
“ฮี่ฮี่ฮี่ คุณหนูชุนเต๋านี่ท่านคิดการณ์ไกลนัก”
หลินฟานได้เปลี่ยนเป็นท่าทีจริงจังและพูดออกมา “เจ้า
