บทที่ 157 สำเร็จ
ท่าทางของเฉินเฉียงเปลี่ยนไปในทันทีที่เห็นแบบนี้ นั่นก็เพราะเวลาที่ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาขอไว้นั้นขาดอีกเพียงแค่ห้าช่วงลมหายใจเพียงเท่านั้น เขาต้องหยุดมันให้ได้
ในตอนนี้ เฉินเฉียงนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาได้วางธนูในมือลงและใช้คลื่นเสียงทำลายวิญญาณในทันที
ด้วยค่าพลังจิตของเขาในตอนนี้ อะไรก็ตามที่อยู่ในระยะห้าสิบเมตรไม่มีทางรอดพ้นจากทักษะนี้ไปได้
แน่นอนว่าหมูป่าเขี้ยวดาบที่กำลังพุ่งเข้าใส่หลู่ฟางที่อีกเพียงครึ่งเมตรก็จะถึงนั้น โดนทักษะนี้เข้าไปอย่างจัง
หมูป่าเขี้ยวดาบที่เห็นหลู่ฟางอยู่ตรงหน้า มันได้เผยใบหน้าแสดงออกมาราวกับเห็นอาหารอันโอชะของมนุษย์
เพียงแค่มันตบชายคนนี้ไปได้ทีเดียว มันก็จะได้เนื้อมนุษย์ที่แบนราบและน่ากิน
อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเพียงแค่อีกนิดเดียวเพียงเท่านั้น
หมูป่าเขี้ยวดาบในตอนนี้มันได้เชิดจมูกของมันขึ้นมา เขี้ยวของมันสะท้อนแสงที่เย็นยะเยียบ ละอองจากปากของมันนั้นพ่นใส่จมูกของหลู่ฟางจนทำให้เขานั้นยื่นนิ้วไปเตรียมที่จะกดปุ่มบนบัตรประจำตัวของตน
หากเป็นเพียงอีกหนึ่งช่วงลมหายใจ หลู่ฟางนั้นย่อมกดปุ่มที่อยู่บนบัตรประจำตัวของเขาที่อยู่ในมือเพื่อออกจากมิติประลองไปแล้ว
แต่เป็นตอนนี้ที่เขาพบว่าหมูป่าเขี้ยวดาบมีอาการแปลกๆ มันพยายามใช้ขาหน้าของมันโอบรัดไปที่หัวอันใหญ่โต ราวกับอยู่ๆมันก็มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับหัวของมัน ก่อนที่มันจะกลิ้งตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งตรงหน้าเขา
เมื่อ
