บทที่ 151 แม่น้ำทรายดูด
“เฮ้อ เป็นความผิดพลาดจริงๆที่เอาไอ้สัตว์ประหลาดบ้านั่นไปยัดใส่มิติประลอง ไม่งั้นอัจฉริยะอย่างหลิวฉีก็คงไม่…..” ในที่สุดหลิวฉิน ผอ.แห่งสำนักวิหคอสนีบาตก็ปลงตก ใบหน้าของเธอแสดงออกมาซึ่งความเศร้าหมอง
“ผอ.หลิว เจ้ากล่าวผิดแล้ว เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเป้าหมายแต่เดิมของการจัดงานประลองสี่สำนักนี้ขึ้นมาเพื่อเหตุอันใด”
“หากในอนาคต ยามที่ศิษย์ของพวกเราได้จบไป พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับภยันตรายยิ่งกว่านี้อีก”
“งั้นข้าขอถามหน่อยว่าเมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งที่เหล่าศิษย์ทั้งหลายได้เผชิญหน้าอยู่ตอนนี้เทียบเท่ากันได้หรือไม่”
“หากว่าเรามัวแต่มืดบอดไปกับอัตราการรอดของศิษย์ในงานประลองแบบนี้ แล้วพวกเขาจะเติบโตจนอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมที่โหดร้ายได้ยังไงกัน”
“ก็จริง คำกล่าวของเจ้าถูกต้องแล้ว เป็นข้าเองที่พลั้งปากไป” หลิวฉินได้ยืนขึ้นมาพลางพูดออกมาอย่างกลับคืนสู่ความเป็นผอ.สำนัก
ในขณะเดียวกัน เฉินเฉียงผู้ซึ่งพึ่งจะฆ่าสัตว์ประหลาดระดับนายพลขั้นต่ำไปได้นั้น ก็ได้พบเจอกับคนคุ้นเคยโดยกระแสพลังจิตของเขา
เป็นฉิงเชินนั่นเอง
เฉินเฉียงยืนขึ้นด้วยท่าทีประหลาดใจพลางมองไปยังแม่น้ำที่กว้างใหญ่และยาวกว่าสามร้อยเมตรตรงหน้า
เขาเห็นศิษย์สำนักวิหคอสนีบาตสี่ไม่ก็ห้าคนที่โอบล้อมแม่น้ำและมีท่าทีที่เศร้าสร้อย
-ฮืมมมมม เป็นไปได้ว่าพวกเธอได้พบเจอกับปัญหาบางอย่างรึเปล่านะ-
เมื่อเฉินเฉียงคิดได้ดังนี้ก็ได้รีบกระโดดไปใ
