บทที่ 152 ช่วยคน
ในตอนนี้ เว่ยฉิงเชินได้ปล่อยพลังของนายพลวิญญาณขั้นสูงให้ประจักษ์
เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เกราะชั้นพลังงานของจระเข้เขี้ยวยักษ์ได้แตกละเอียดยิบ พร้อมกับเลือดที่ไหลซิบจากกลางหัว
เมื่อเห็นว่าการโจมตีได้ผล เว่ยฉิงเชินก็ได้ใช้พลังยกตัวเองขึ้นและลอยอยู่กลางอากาศ และไล่ตามไปในทันที ไม่นาน เธอก็ได้ไปลอยอยู่เหนือกึ่งกลางแม่น้ำแล้ว
ในตอนนี้ เธออยู่ห่างจากฝั่งมากกว่าเจ็ดสิบเมตร ด้วยเทคนิคท่าเท้าของเธอนั้น หากไม่มีแรงหนุนอะไรบางอย่างล่ะก็ เธอจะไม่มีทางลอยกลับไปได้ถึงฝั่งอย่างแน่นอน
ตอนนี้แม้แต่สาวๆทั้งสี่ก็ยังเป็นกังวลและรีบตะโกนออกมา “ศิษย์พี่ฉิงเชิน รีบกลับมาเร็วๆเข้า มันอันตรายเกินไปแล้ว”
เป็นตอนนี้ที่เว่ยฉิงเชินตระหนักได้แล้วว่าเธอนั้นหุนหันเกินไป
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเธอพลาดแล้ว เธอก็ทำได้เพียงพยายามแก้สถานการณ์ให้จงได้
ผ้าไหมสีแดงของเธอนั้นได้ฟาดลงไปบนหัวของจระเข้เขี้ยวยักษ์อีกครั้ง นี่ทำให้มันนั้นตกอยู่ในสภาพมึนงงไปชั่วขณะ และเมื่อเห็นแบบนี้ เว่ยฉิงเชินจึงคิดที่จะแตะเท้าซ้ายของเธอบนหัวของจระเข้เขี้ยวยักษ์ เพื่อที่จะใช้เป็นฐานของท่าท้าวเธอและบินกลับไป
และเป็นตอนนี้เองที่อันตรายได้ปรากฏขึ้นมา
จากเดิม จระเข้เขี้ยวยักษ์ที่กำลังดูเหมือนจะมึนงงอยู่นั้น แต่ในทันทีที่เว่ยฉิงเชินใช้ปลายเท้าแตะที่หัวของมัน มันได้สลัดหัวก่อนที่จะอ้าปากกว้าง และใช้โอกาสนี้ในการกัดชายกระโปรงของเธอไว้ ก่อนท
