มั่นคงราวกับเธอโกรธจนเสียสติ นี่จะทำให้เธอนั้นต้องพบเจออันตรายได้โดยง่าย
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงนั้นอยากจะเร่งรุดเข้าไปช่วยเว่ยฉิงเชินในทันที แต่นั่นจะทำให้ทั้งสี่คนคิดว่าเขานั้นเป็นคนเลวและจะมุ่งโจมตีเขาอย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงรักษาการตรวจจับทางจิตของตนเอาไว้และเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆแต่ก็เตรียมพร้อมร่างกายเอาไว้เพื่อที่จะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือได้ทุกเมื่อที่จำเป็น
ระยะสิบเมตรนี้คือระยะหวังผลที่เขาสามารถใช้ทักษะการขุดได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
เว่ยฉิงเชินที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธเกรี้ยวนั้นได้โจมตีจระเข้เขี้ยวยักษ์อย่างหนักหน่วง ในทุกๆครั้งที่เธอฟาดผ้าไหมสีแดงในมือใส่หัวจระเข้เขี้ยวยักษ์นั้น บังเกิดเสียงดังประดุจดั่งแส้เหล็กก็ไม่ปาน
-จระเข้ตัวนั้นมันจะหนังหนาไปไหนนักเนี่ย- ด้วยการที่ร่างของจระเข้ตัวนี้เองก็มีเกราะชั้นพลังงานเคลือบเอาไว้ เฉินเฉียงแม้จะอยู่ห่างไปสิบเมตร แต่เขานั้นก็ได้ยินเสียงการตกกระทบนี้อย่างชัดเจน แถมจระเข้ตัวนี้ยังดูไม่ทุกข์ร้อนสักเท่าไหร่นัก
ที่เป็นแบบนี้เป็นเพราะว่าอาวุธของเว่ยฉิงเชินนั้นไม่เหมาะสม อาวุธของเธอนั้นสามารถต่อกรกับสัตว์ประหลาดที่อยู่บนบกและบนฟ้าได้อย่างง่ายดาย แต่กลับเป็นเรื่องยากเมื่อต้องพบเจอกับจระเข้เขี้ยวยักษ์ที่อยู่ในน้ำ
และด้วยการที่ร่างกายส่วนใหญ่ของจระเข้ตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ในน้ำและมันทำเพียงโผล่ส่วนหัว
