ปกว่ากัน
“ท่านผอ. ท่านน่ะหวังกับข้าเกินไปแล้วนา ท่านเกือบส่งข้าลงนรกแล้วรู้ไหมนั่น”
“อะไรเล่า นี่เจ้ายังโทษข้าอยู่อีกรึไง” เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงกลับมาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เฉียนฝู่นั้นตั้งท่าเตรียมที่จะเฉ่งเขาในตอนนี้เลยทีเดียว
“เฮ้ เฒ่าเฉียน ดูเหมือนว่าเจ้านั้นจะไม่ค่อยพอใจเฉินเฉียงนา ทำไมเจ้าไม่ยกเขาให้สำนักข้าล่ะ” ซุนไคถือโอกาสนี้ยุส่งในทันที
“ฝันไปเถอะเอ็ง” ผอ.เฉียนถลึงตาใส่ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าและดึงเฉินเฉียงไปไว้ข้างหลังในทันที
หลัวเฟิง ผอ.แห่งสำนักเสือขาวเองในตอนนี้กำลังสับสนเล็กน้อย ก่อนที่จะถามออกมาอย่างต้องการคำตอบ “ท่านเว่ย เฒ่าเฉียน ซุน ทำไมทุกคนถึงดูให้ค่ากับเจ้าหนูนายพลวิญญาณขั้นต้นคนนี้นักล่ะ”
ผอ.สำนักวิหคอสนีบาต หลิวฉิน ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งแขกผู้ทรงเกียรติเองที่เห็นฉากนี้เอง เธอนั้นหมายมั่นที่จะหาคู่ครองให้กับศิษย์ของเธอไว้แล้ว เมื่อได้เห็นว่าเว่ยฉิงเชินมีสัมพันธ์อันแนบแน่นกับเฉินเฉียงทำให้เธอเองไม่พอใจอย่างยิ่ง
และมาในตอนนี้เมื่อเธอได้เห็นว่าคนเหล่านี้พูดคุยเกี่ยวกับเฉินเฉียงไม่หยุด เธอจึงเดินไปหาผู้คนที่กำลังวุ่นวายกันอย่างอารมณ์เสียและพูดออกมา “ท่านเว่ย ผอ.เฉียน นี่พวกท่านคิดจะคุยกันอยู่กลางงานแบบนี้รึไง”
“กับอีแค่ลูกศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง พวกท่านจะตื่นเต้นกันไปทำไม”
เมื่อเว่ยหยวนตี้ได้ยิน เขาก็ได้ดึงเฉินเฉียงไปตรงหน้าแท่นพิธี ก่อนที่จะแนะนำเขาต่อหน้าศิษย์จากสี่สำนัก
