บทที่ 144 ฉิงเชิน
ด้วยคำสั่งที่ให้เป็นเจ้าภาพจัดงานประลองสี่สำนักนี้ เขตกันหนันได้ทำการจัดเตรียมสถานที่อันกว้างใหญ่ให้เป็นลานประลองเอาไว้ที่ด้านนอกของเมืองจีหยาง พวกเขานั้นสูญเสียค่าใช้จ่ายในการเลือกเฟ้นอัจฉริยะที่แท้จริงไปในการประลองครั้งนี้อย่างมหาศาล
ซุนไคและหลัวเฟิงนั้นพึ่งจะก้าวเข้าไปนั่งที่นั่งของตน แต่ยังไม่ได้นั่งเสร็จดี ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ซุน ศิษย์สำนักข้าเฉินเฉียงอยู่ไหน”
หลัวเฟิงที่เห็นผอ.เฉียนพุ่งเข้ามาหานี้ก็ได้หันหัวตนไปยังซุนไคก่อนจะถามออกมา “ซุน เฉียนฝู่เป็นบ้าอะไรของมัน”
“หึ ไม่บ้าก็เกือบจะบ้าแล้วล่ะ”
ซุนไคได้มองไปที่เฉียนฝู่ด้วยท่าทีไม่แยแสและพูดออกมา “เฒ่าเฉียน พวกเราตกลงกันแล้วนี่ว่าข้านั้นจะพาเฉินเฉียงมาอย่างปลอดภัย นี่ถือว่าเจ้าติดค้างข้าล่ะ”
“ไอ้นรก” ผอ.เฉียนสบถออกมาในทันทีและพูดต่อ “ซุน เจ้าบอกด้วยตัวเองว่าเฉินเฉียงของสำนักข้าช่วยเหลือสำนักมังกรอาชูร่าไว้อย่างมหาศาล ต่อให้เจ้านั้นไม่มอบรางวัลให้เด็กนั่นก็ไม่เป็นไรแต่เจ้ายังกล้าที่จะคิดบัญชีกับข้าอีกเรอะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ถึงกับทำให้ซุนไคอารมณ์ขึ้นในทันทีและพูดออกมาอย่างโกรธเคือง “เฮ้ ไอ้เฒ่า ข้านั้นไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้นนะเฟ้ย”
“รางวัลของเฉินเฉียนศิษย์สำนักเจ้านั้นข้าให้เด็กนั้นใช้ห้องบ่มเพาะที่ดีที่สุดของสำนักข้าที่มีเพียงสองห้องให้เขาอยู่นั้นกว่าหนึ่งเดือนเลยนะ นี่แกจะเอาอะไรอีก”
“อ้า…ฮ่าฮ่าฮ
