บทที่ 143 เดินทาง
เขตแดนจักรพรรดิ
สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับราชางั้นเหรอ
คำพูดของเจิ้งยี่นี้ทำให้เฉินเฉียงรู้สึกได้ว่าวิสัยทัศน์ของเขานั้นช่างคับแคบนัก
หลังจากสงบจิตใจลง เฉินเฉียงจึงได้ถามออกมา “ศิษย์พี่เจิ้ง ผอ.ซุนหมายความว่าใครก็ตามที่สามารถเข้าไปในมิติที่ว่าเพื่อหาสมบัติเช่นนั้นหรือ”
“หาสมบัติเหรอ ฮี่ฮี่ฮี่” เจิ้งยี่ส่ายหน้าพลางยิ้มออกมา “เจ้าจะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่คนส่วนใหญ่นั้นเข้าไปแล้วไปเลยไม่เคยได้ออกมา”
“ท่านหมายความว่ายังไงกัน”
“มันมีทางเข้าอยู่สามทาง หนึ่งคือเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นผู้ครอบครอง”
“ส่วนอีกสองเส้นทางนั้นถูกครอบครองโดยสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์อย่างละหนึ่ง”
“เมื่อใดก็ตามที่มิติช่องว่างนี้เปิดออก ทั้งสามฝ่ายจะส่งคนของตนเข้าไปในเวลาเดียวกัน”
“การได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่นั้นก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องหนึ่ง”
“แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือทั้งสามเผ่าพันธุ์ต้องสู้รบกันจนตายไปข้างหนึ่งที่นั่น”
“หรือจะบอกอีกอย่างหนึ่งก็คือในทุกๆครั้งที่สามเผ่าพันธุ์ได้เข้าไปที่นั่น อย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งที่ต้องตกตาย”
“นี่เองถือได้ว่าเป็นกฎพื้นฐานเช่นเดียวกันที่ทั้งสามฝ่ายนั้นเมื่อเข้าไปแล้วจะต้องแสดงแสนยานุภาพของตนให้ฝ่ายอื่นเห็น”
เฉินเฉียงนั้นต้องการจะถามต่อ แต่เจิ้งยี่ใช้นิ้วมาจุ๊ที่ปากของตนและส่งสัญญาณให้เฉินเฉียง “ศิษย์น้องเฉิน ศิษย์สำนักเสือขาวมาแล้ว”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็มองไปยังทางที่เจิ้งยี่ส
