บทที่ 145 อารมณ์พลุ่งพล่าน
เมื่อเห็นเฉินเฉียงเสร็จเรื่องจากลูกสาวตน เว่ยหยวนตี้ก็ได้เดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะวางมือบนบ่าและมองซ้ายขวาบนล่างจับหมุนตัวไปอีกสองสามรอบราวกับเขานั้นยังไม่มั่นใจในสิ่งที่เห็น
ในที่สุด เว่ยหยวนตี้ก็ได้ถอนลมหายใจและพูดออกมา “หลายชายเฉินเฉียง เป็นเพราะลุงคนนี้โง่เขลาจึงได้ส่งเจ้าลงไปยังสนามรบทะเลแดนใต้ ลุงเว่ยผู้นี้นึกว่าได้ทำผิดอย่างมหันต์ที่สุดและต้องเสียใจไปชั่วชีวิตซะแล้ว”
“เจ้านั้นคงไม่รู้ว่าหลังจากฉิงเชินนั้นได้ยินว่าเจ้าตายไป นางไม่เคยออกจากบ้าน แถมยังไม่อยากจะยอมรับว่าข้าเป็นพ่อของเธอซะด้วยซ้ำ”
“แต่ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วย่อมดี นี่เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ”
“เจ้านั้นสมควรจะอยู่อย่างยากลำบากในช่วงหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมาเป็นแน่”
เฉินเฉียงนั้นความจริงแล้วต้องการจะกล่าวต่อว่าเว่ยหยวนตี้เหมือนกัน แต่เมื่อได้เห็นความจริงใจจากท่าทางและคำพูดของเว่ยหยวนตี้แล้วทำให้เขาต้องกล่าวคำอื่นออกมาแทน
“ลุงเว่ย ข้าต้องขอขอบคุณการตัดสินใจของท่านจริงๆ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่สามารถสร้างคุณประโยชน์ให้กับเผ่าพันธุ์ของพวกเรา”
“ดี ดี สมแล้วที่เป็นผู้สืบเชื้อสายของผู้การเทียนเว่ย เขานั้นต้องภูมิใจมากแน่ๆที่เป็นพ่อของเจ้า” เว่ยหยวนตี้เอ่ยปากชมพร้อมยกนิ้วให้
“เฉินเฉียง เจ้านั้นโชคดีนัก” ในที่สุดเฉียนฝู่ก็มีโอกาสตัดบทกับเขาได้สักที คำพูดของเขาเองก็มีน้ำเสียงปนเศร้าไม่น้อยไ
