ิตใจที่ห้าวหาญและแข็งแกร่ง มีเพียงความตายนั้นที่รออยู่
“บอกข้ามาสิว่าเจ้านั้นกลัวรึเปล่า”
“ไม่กลัว ไม่กลัว ไม่กลัว”
เสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนหูดับได้ ได้ดังก้องไปทั่วเขตแดนเมืองจีหยางแห่งนี้ นี่ทำให้อารมณ์ของศิษย์สี่นักได้พลุ่งพล่านขึ้นมาใจทันที
เว่ยหยวนตี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะปล่อยให้เฉินเฉียงกลับไปนั่งที่ที่สำนักของตน ส่วนตัวของเขาเองก็หันหลังกลับไปนั่งยังบัลลังก์ของประธานพิธี