สำนักมังกรอาชูร่าและสำนักเสือขาวนั้น นับวันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ส่วนสำนักวิหคอสนีบาตและสำนักเต่าดำนั้น นับวันยิ่งอ่อนแอลง
หลังจากซุนไคและหลัวเฟิงได้เดินออกมาจากเรือเหาะของตนแล้ว พวกเขาต่างก็เข้าไปทักทายเจ้าของงานอย่างตัวแทนแห่งตึกจอมพลเขตกันหนัน ผู้การแห่งที่ราบภาคกลาง เว่ยหยวนตี้
ถึงแม้ทั้งสามจะอยู่ระดับเดียวกัน แต่เว่ยหยวนตี้นั้นในตอนนี้เขาเป็นหนึ่งในสามของผู้บัญชาการสูงแห่งที่ราบภาคกลาง แน่นอนว่าสถานะของเขาย่อมเหนือกว่าผอ.ทั้งสองคน
ยิ่งไปกว่านั้นคือเขานั้นเป็นผู้จัดงานและตัดสินในงานประลองครั้งนี้ ทั้งซุนไคและหลัวเฟิงย่อมพูดจากับเขาด้วยความเคารพ
“ขอบคุณท่านผู้การแห่งภาคกลาง ท่านเว่ยที่ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง นี่คือศิษย์ของสำนักมังกรอาชูร่าที่จะลงแข่งในการประลองครั้งนี้”
“พี่ชายซุน พี่ชายหลัว ท่านอย่าได้เกรงใจกันไปเลย พวกเราไปนั่งที่จัดเตรียมไว้กันก่อนดีกว่า”
ในเมืองชายแดนที่มีชื่อว่าจีหยางแห่งนี้ได้มีทีนั่งถูกจัดเตรียมเอาไว้สำหรับผู้คนนับร้อยคน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มีเพียงสองที่ที่อยู่ข้างๆเว่ยหยวนตี้ โดยไม่ต้องสงสัย พวกเขารู้ดีว่านี่คือที่นั่งของซุนไคและหลัวเฟิง
ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่จะก้าวขึ้นไปโดยไม่ลังเล
