่อย่างใด
“เอาล่ะ เฉินเฉียง นี่ก็สมควรแก่เวลาแล้ว เจ้าควรจะกลับไปและอย่าทำให้ซุนไคสงสัยได้ซะล่ะ”
หลังจากพูดจบ ราชาสวรรค์ก็ได้ยกมือขึ้นมา และนั่น ทำให้กำแพงโปร่งใสได้หายไป
“เจ้าตอนที่หลบซ่อนอยู่ในสำนักมังกรอาชูร่านั้น หากข้ามีเรื่องอันใดข้าจะส่งองครักษ์หยานไปหาเจ้า”
คำพูดสุดท้ายของราชาสวรรค์นี้ทำให้เฉินเฉียงจากที่อารมณ์ดีกลายเป็นหน้ายู่ในทันที ถึงแม้กระนั้น เขาก็ยังพยักหน้าและทะยานขึ้นฟ้าไปโดยก้าวย่างสวรรค์และมุ่งตรงไปยังจุดที่ฆ่าหลินเสี่ยวก่อนหน้านี้
หลังจากบินหาอยู่ครึ่งวันเขาก็ได้พบร่างของหลินเสี่ยว
อย่างไรก็ตาม คราวนี้เขาได้ค่อยๆเก็บซากร่างของหลินเสี่ยวใส่แหวนไปเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเขานั้นไปดูดกลืนทักษะขยะมาอีก
เมื่อความมืดมาเยือน เฉินเฉียงในที่สุดก็กลับไปถึงสำนักมังกรอาชูร่าที่ด้านนอก
ทันทีที่ลงถึงพื้น เฉินเฉียงก็ได้ส่งข้อความไปหาผอ.เฉียนในทันที
“ผอ.เฉียน นี่เฉินเฉียงครับ ตอนนี้งานประลองสี่สำนักก็ใกล้เข้ามาแล้ว ข้าคิดว่าอีกวันสองวันข้าจะหาโอกาสกลับไปสำนักนะครับ”
ส่วนคำมั่นที่ให้ไว้กับราชาสวรรค์นั้น แน่นอนว่าเขานั้นย่อมไม่ใส่ใจ
ตราบใดที่เขาออกจากที่ราบภาคกลางแห่งนี้และกลับไปยังสำนกเต่าดำได้ หยานเย่วสมควรจะไม่อาจไล่ตามเขาไปได้อีก
แต่เป็นตอนนี้ที่ผอ.เฉียนกลับตอบเฉินเฉียงออกมาโดยเร็ว
“เฉินเฉียง ด้วยเวลาที่กระชั้นแบบนี้ข้าว่าเจ้าอย่าพึ่งรีบกลับสำนักมาจะดีกว่า”
“เดี๋ยวข้าจะคุยกับผอ.ซุ
