นทีหลังเพื่อให้เจ้าตามศิษย์สำนักมังกรอาชูร่าไปเข้าร่วมงานประลองสี่สำนักที่กันหนันนั่นจะเหมาะที่สุดแล้ว”
หลังจากพูดจบ ผอ.เฉียนก็ได้ตัดสายไปโดยไม่รอให้เฉินเฉียงโต้เถียงแม้แต่น้อย
“นี่ฉันต้องอยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆสินะ”
เฉินเฉียงพล่ำบ่นและส่ายหัวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขานั้นจะไม่มีทางเลือกและต้องอยู่ที่สำนักมังกรอาชูร่านี้ไปก่อน
ที่สำนักงานของผอ.ในตอนนี้ เหล่าราชาแห่งสำนักมังกรทั้งสี่ได้มองหน้ากันอยู่นานสองนาน
พวกเขาทั้งสี่นั้นได้หาเฉินเฉียงมากว่าครึ่งค่อนวันแต่พวกเขาไม่เจอแม้แต่ร่องรอย แล้วแบบนี้จะให้พวกเขาไปอธิบายกับผอ.เฉียนแห่งสำนักเต่าดำได้ยังไง
และเพียงแค่คิดเรื่องนี้ เสียงสายเข้าก็ได้ดังขึ้นมาจากกำไลสื่อสารของซุนไค
เมื่อเปิดออกดู ซุนไคก็มีสีหน้าปวดหัวในทันใด
“ซุน ข้ามีเรื่องจะคุยเกี่ยวกับเฉินเฉียง ข้านั้น….”
ก่อนที่ผอ.เฉียนจะได้พูดจบประโยคดี ซุนไคก็ถอนลมหายใจก่อนที่จะพูดแทรกกลับไป “เฒ่าเฉียน ข้าขอโทษ”
“ข้าไม่คิดว่าหลังจากที่เด็กนั่นสร้างผลงานให้กับสำนักมังกรอาชูร่าแล้วจะต้องพบเจอกับปัญหาในทันที”
“ใจจริงของข้านั้นอยากจะมอบรางวัลอย่างดีให้กับเขาหลังที่เขานั้นกลับมาจากการสร้างผลงานแล้ว นึกไม่ถึงว่าเขานั้นจะหายตัวไปในระหว่างการต่อสู้กับมนุษย์กลายพันธุ์เมื่อเช้านี้ ตอนนี้ข้ายังหาเด็กนั่นไม่พบเลย”
หลังจากพูดจบ ซุนไคนิ่งเงียบไปอยู่นานเพื่อจะรอรับฟังคำด่าทอจากปากของผอ.เฉียนที่โกร
