ท่าทางของเฉินเฉียงที่กำลังถูจมูกเก๊กหล่อแทนการตอบ
ซุนไคได้มองที่ซากร่างของหลินเสี่ยวที่กองอยู่กับพื้น ก่อนที่จะหันไปมองเจิ้งยี่และพูดออกมา “เจิ้งยี่ ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นมั่นใจว่าจะจัดการมันได้ไม่ใช่รึไงกัน”
“มาถึงตอนนี้ เจ้ายังคิดดูถูกลูกศิษย์ของสำนักเต่าดำอีกหรือไม่”
“มนุษย์กลายพันธุ์ระดับนายพลทักษะพิเศษที่เจ้าไม่อาจจะทำอะไรมันได้นั้นกลับตกตายในมือเฉินเฉียงได้ยังไง”
มาถึงจุดนี้ ซุนไคก็สงสัยและได้หันไปถามเฉินเฉียงด้วยความสงสัยจริงๆออกมา “เฉินเฉียง ถ้าจะให้พูดตรงๆแล้วตอนที่เจ้าไล่ตามไอ้นี่ไป พวกเราก็ออกไปหาเจ้าเองนะ พวกเราควรจะพบเจ้าสิ”
เฉินเฉียงได้หยักไหล่ไปทีหนึ่งก่อนจะพูดออกมา “เป็นเช่นนั้นนี่เอง แต่ท่านผอ. ตัวข้านั้นรู้ดีว่าไม่อาจจะโจมตีมันตรงๆได้ ข้าจึงได้ลากมันลงดินไปและสู้กับมันที่ใต้ดิน”
“ซุนไคที่ได้ยินก็ตบหน้าผากตัวเองดังลั่น “เข้าใจล่ะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกข้าสี่คนจึงไม่พบเจ้า ข้าลืมไปว่าเจ้านั้นมีทักษะปฐพีที่เลิศล้ำ”
“เอาเถอะนะ อย่างน้อยๆเจ้านั้นก็ยังดีกว่าใครบางคนที่คุยโวไว้กว่าครึ่งค่อนวัน”
แน่นอนว่าคำพูดของซุนไคนี้พูดถึงเจิ้งยี่ เจิ้งยี่เองเมื่อได้ยินก็อยู่ไม่สุขในทันที “ท่านผอ. ข้ายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ ข้าขอท้าประลองอย่างยุติธรรมกับศิษย์น้องเฉินเฉียง”
ซุนไคที่ได้ยินก็มีท่าทีสนใจอย่างที่สุดในทันที เขาจึงได้ถามเฉินเฉียงออกมา “เฉินเฉียง เจ้าคิดว่ายังไง”
“ไม่อ่ะ”
เฉินเฉียงต
