เพาะนั่นหนึ่งเดือนเลยเอ้า”
เพียงแค่ซุนไคพูดจบลง เสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้นมา
“ท่านผอ.ยังอยู่หรือเปล่าครับ ศิษย์น้องเฉินกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วครับ”
“ว่าไงนะ”
ซุนไคที่กำลังคุยผ่านกำไลสื่อสารอยู่นั้นก็ได้เปิดประตูในทันที เขาพบเฉินเฉียงที่กำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม
ในขณะเดียวกัน ผอ.เฉียนก็ได้พูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น
“หึหึหึ ซุน ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูดนะ”
“ไปตายที่ไหนก็ไปไป๊”
ซุนไคตะคอกใส่กำไลสื่อสารด้วยท่าทีที่ดุร้าย
“ฮืม ผอ.ซุน เกิดอะไรขึ้นครับ” เฉินเฉียงที่เห็นใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของซุนไคแล้วนั้นก็ได้ถามออกมาราวกับไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
“โอ้ ไม่มีอะไร ข้าก็แค่คุยกับหมาบ้าตนหนึ่งเท่านั้น แล้วในครั้งนี้ค่าเผอิญโดนมันกัดเข้าน่ะ”
“เอ้อ ว่าแต่เฉินเฉียง พวกข้าตามหาเจ้าอยู่นานก็ไม่เจอ แล้วไหนไอ้นายพลทักษะพิเศษนั่นล่ะ เจ้าได้จับมันกลับมารึเปล่า”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ถอดถอนลมหายใจก่อนที่จะพูดออกมา “ข้าขอโทษครับท่านผอ. ข้านั้นไม่มีความสามารถในการจับกุมมันได้และได้เผลอฆ่ามันไป”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้นำซากร่างของหลินเสี่ยวออกมาจากแหวนเก็บของ
“ท่านผอ. ข้าได้ยินว่าศิษย์น้องเฉินเฉียงกลับมาแล้วใช่ไหมครับ เขาปลอดภัยรึเปล่า”
ในตอนนี้ เจิ้งยี่ได้เดินเขามาในสำนักงานก็ได้เห็นซากร่างของหลินเสี่ยวในทันที
“นี่…..ศิษย์น้องเฉิน นี่เจ้าฆ่ามันเองรึ”
“จริงๆรึ” เจิ้งยี่ได้ถามย้ำออกมาอีกครั้งเมื่อเห็น
